Categorie: Zacht

  • Floating (English)

    Weightless, timeless, she glides gracefully in the outdoor pool.  Not just floating in the water, she is the water. Tiny snowflakes whirl onto her bare skin. A freezing breeze swoops down, touches her nipples and ripples over her belly, thighs and toes. She waits…

    The stool at the end of the bar leans against the wall. Amber is sitting up straight on it, knees squeezed together. Only dressed in a see-through baby-doll and panties she tries to hide her exposed breasts behind crossed arms. Eyes fixed at her feet, afraid to be caught by the prying eyes of men in boxer shorts, briefs or completely nude who are prancing around to the hard trance-beat. Impatiently, she’s tapping the tips of her pink pumps together.

    “Well?” Pete plonks her G&T down on the bar.
    “You look hot in your nighty but those crotchless panties are so rank. Come on hon, drop your arms, show off your salacious boobies, they are yummy and lick-able.”

    Amber looks up at him and unfolds one arm to take her drink. She gulps half of the G&T and looks down at her toes again.

    “Pete I think… Well, it was your New Year’s intention to visit this club and, to be honest, I went along with the idea. However… I’d be much happier if we went home now.”
    He finishes his pint and slams it on the bar:
    “Hon, we’ve just arrived. There are handsome guys and dolls all around. Over there, on the couch, that blonde bombshell next to muscle-man! Wow, she makes my mouth water. Besides, it’s a waste of good money if we don’t hang out for a while longer.”

    Amber takes a look at the muscle-men, a very good looking guy in black briefs. Then she shakes her head, puts the glass to her lips and empties it.

    “Pete, you promised we would leave straight away if I didn’t like it. I don’t like it. Let’s go.”
    She slides of the stool. With a growl Pete catches her mid-air and lifts her back onto the seat.

    “Hon, we’ll stay for at least ten more minutes. Feast your eyes. I ‘ll go around and take a look at how we can enjoy our stay here. See you in ten.”
    He pats her on the thigh and wanders off.
    Amber glances at the half naked women who shamelessly presents themselves as Pete passes. She sighs as she closes her eyes.

    “Good evening, how can such a beautiful woman be sitting here on her own?”

    She opens her eyes. Muscle-man is standing next to her. With one finger he sweeps a chestnut tress behind her ear, his touch tingles on to her neck, down her spine.

    “Oh, I’m not… Sorry, what … You think I’m beautiful?” She raises one eyebrow. Pete calls her hot or rank but never, ever beautiful any more.

    “You bet. I don’t mind these skinny girls, but you are thrilling, a voluptuous real woman.”

    Amber’s skin feels electric  as his hand touches her hip. All of a sudden a kaleidoscope of butterflies flutters in her tummy. She glances at his hand and notices his bulging briefs. Abashed she looks up, straight into his eyes. As his hand circles down towards her buttock she can sense the chemistry between them. She closes her eyes and inhales through pursed lips.
    His thumb and finger takes her chin.
    “May I offer you something? A drink?” His other hand has moved to her belly, she stretches her back.
    “A massage? “His fingers twirl downwards, she relaxes her clenched knees, slightly spreading them.
    “Or may I lick your intimate area’s for hours and hours until you are quivering with desire?”
    One finger slides down over the silk fabric of her crotchless panties, slips into the opening and slides between her labia. She can’t breath any more. An instant later the same finger is on her lips,  she feels her own wetness.
    “Hush, no rush. Maybe I’ll see you in the pool, later?”
    His finger caresses her cheek before he leaves. Breathing again she slumps down and pinches her eyes shut.

    After only fifteen minutes Pete returns with his hand on the butt of the blonde in her almost non-existing bikini. He whispers in her ear, she winks and walks away wiggling her hips. Pete stares at her ass before he goes to Amber.
    “Hey? Are you asleep? The sauna is great here, let’s go for a round before we leave.
    He takes her hand, she thinks of the pool, nods and slides of the stool.

    After a few minutes in the sauna Amber has had enough. Except for the blonde in her minikini there are only men. Naked men, touching themselves and staring at her with horny eyes. It makes her feel itchy.
    “It’s too hot for my taste, I’m off,” she tells Pete before she wraps the towel around her.

    At ease she closes the door, then hurries to the pool. He isn’t there! Disappointed she looks through the windows at the snow-covered garden. Water is splashing up in the air. The pool continues outside! Her towel drops on the tiles, she steps into the warm water and swims through the plastic slats. It is freezing, the chilly air is titillating. Muscle-man swims leisurely to and fro. Smiling, with wide open eyes, she watches him. In spite of the cold her cheeks are glowing

    When he notices her he submerges, goes two times around her before slowly diving up in front of her. Warm drops hit her face when he shakes his head.
    “Hello gorgeous’.”
    All she can do is smile at him. He smiles back:
    “If you’d look under water you could see what strange effect you have on me.”

    She can’t help herself, her hand is moving towards his six-pack. Her fingers touches the tip of his phallus and then she folds them around his glorious erection. He groans, takes her wrist and pushes her hand away.
    “Not yet, gorgeous. You are too tense. Come, relax, lay on your back. Let me support you, just feel the water flowing around your body.”
    Amber feels overwhelmed and whispers “O.K.”

    Slowly she drops backwards. His hand between her shoulders and arm under her knees are barely touching her. She closes her eyes and becomes the water. Her breathing slows down, her body is growing languid and all sense of time and space floats away.

    She doesn’t have a clue how long she has drifted for but slowly she becomes aware of a hand on her skin. And another hand and yet another. So many hands are caressing her. For a moment she startles and tries to count them. Hands touching her feet and legs, her hands, arms and shoulders, her back, sides, buttocks and belly. Fingers fondling her cheeks, her hair and neck. She opens her eyes, sees the faces of five, six men. She inhales, smiles joyfully and surrenders. As she closes her eyes again the hands start to feast on her breasts, rolling her nipples between the fingers, tenderly pinching and pulling them. She spreads her legs in delight. Immediately, hands start rubbing the inside of her thighs, higher and higher up. Fingers slide down from her belly alongside her clit, stroking. Fingers slide over her lips and in between. Knowing fingers cunningly arousing her sweetest spots. An elongated moan filled with delight escapes her mouth, the sound of it ringing out over the pool.

    “Hey! Hands of, leave her alone! That’s my wife.”
    The hands disappear, Amber swiftly sinks.
    Stuttering she dives up.
    “Move , we leave now.” Pete grabs her hand and drags her out of the pool.

    nude-woman-many-hands-on-her-body-orange (3)

    She smiles when she remembers this first time. Pete was in-shock when he touched his blonde bombshell and found out She was a He! Wanting to leave immediately but being unable to find Amber he became even more agitated. When he finally found her, serving all those men, he got frantic and swore never to come back to ‘such a foul whorehouse’ again. So he didn’t.
    He is unaware his New-Year’s intention became hers.

    She doesn’t have to wait long. The first hands are tenderly touching her body, stroking, fondling, an appetizer for what is to come.
    Today she will taste another piece of heaven.

     

    Thank you May More for editing my story.
    If you would like to read more of May click HERE

    To read another of my stories, click HERE

     

  • Floating

    Tijdloos, gewichtloos drijft ze, één met het warme water. Een ijskoud briesje dwarrelt omlaag, over haar gezicht, streelt haar tepels en verdwijnt langs haar knieën. Amber voelt de prikkende kou die naar de dampende waterspiegel reikt. Ze wacht. Haar gedachten dwalen …

    De kruk aan het einde van de bar leunt tegen de muur. Daar zit Amber, alleen gekleed in een slip en een doorzichtige babydoll. Ze zit kaarsrecht, knieën tegen elkaar geklemd, armen gekruist voor haar borsten. Haar bijna naakte borsten. Ze kijkt naar de punten van haar roze pumps die ze onrustig tegen elkaar tikt.

    Ze wil niet in de ogen kijken van de mannen die in boxershort, slip of naakt paraderen op de discodreun.

    ‘Zo,’ Peter schuift de gin-tonic met een vochtige geluid over de toog naast haar.

    ‘Je ziet er top uit wijfie, dat zwarte korset staat je echt lekker en dat slipje zonder kruis is zo geil. Haal die armen weg schatje, laat je tieten toch zien, ze zijn om op te vreten.’ Amber slaat haar ogen op, kijkt hem aan en ontvouwt één arm om haar glas te pakken. Na een grote slok zet ze haar glas terug en kijkt weer naar haar voeten

    ‘Leuke tent toch?’

    ‘Peter, ik vind het… Kijk, jij wilde hier in het nieuwe jaar graag heen, jouw goede voornemen,  en ik vond het idee wel opwindend, eerst, maar nu…  Ik ga liever naar huis.’

    ‘Schatje, we zijn hier pas. Er lopen toch mooie mensen rond. Kijk daar, die blonde stoot naast die spierbundel, dat ziet er gezond uit hoor. En zeg zou zelf, het is toch zonde van die meier als we niet effe blijven.’

    Amber kijkt even naar de spierbundel, schudt even het hoofd, pakt haar glas en giet in een teug de gin-tonic naar binnen.

    ‘Peter, je had me beloofd dat we gelijk weg zouden gaan als ik het niks vond. Ik vind het niks. Laten we gaan.’

    Ze wil zich van de kruk laten glijden maar Peter pakt haar heupen en tilt haar terug op de kruk.

    ‘Schatje. Blijf, nog 10 minuutjes. Geef je ogen maar de kost. Ik loop een rondje om te kijken wat er allemaal nog meer te doen is. Tot zo.’ Hij knijpt even boven haar knie en is weg.

    Amber loert naar de halfnaakte meiden die zich schaamteloos aan Peter presenteren. Ze sluit haar ogen en zucht.

    ‘Goedenavond, wat doet zo’n mooie vrouw als jij hier alleen aan de bar?’

    Ze kijkt opzij. De spierbundel staat naast haar, met een vinger streelt hij een bruine lok achter haar oor. Een streling die verder  kriebelt naar haar nek, naar beneden over haar rug.

    ‘Eh, ik ben niet al… Sorry, maar… mooi?’ Met een wenkbrauw opgetrokken kijkt ze hem aan. Peter noemt haar tegenwoordig wel geil en lekker maar nooit meer mooi.

    ‘Je bent prachtig. Die dunne sprieten hier doen me niet zoveel, maar jij bent opwindend, een echte, ronde vrouw.’

    Ambers huid lijkt statisch als ze zijn hand op haar heup voelt, het tintelt over haar huid  en bruist in haar buik. Ze kijk naar zijn hand, haar oog valt op de bult in zijn slip en het brede elastiek dat omhoog wordt geduwd. Snel kijkt ze weer omhoog, haar grote bruine ogen staren recht in zijn blauwe. Zijn hand maakt kleine cirkels over haar heup, ze knijpt haar ogen toe en ademt langzaam in.

    ‘Misschien kan ik je ergens een plezier mee doen? Een drankje?’ Zijn hand glijdt naar haar buik, ze gaat rechtop zitten ‘Een massage?’ Zijn vingers kriebelen naar omlaag, onwillekeurig gaan haar dijen uit elkaar. ‘Je net zo lang likken tot je ligt te trillen en te  schokken van genot? Eén vinger glijdt naar beneden over het kant van haar slip tot de opening. Ze houdt haar adem in, zijn vinger glijdt verder langs haar klitje en glipt tussen haar labia. Ze wil protesteren, maar hij is haar voor en legt diezelfde vinger op haar lippen. Ze voelt haar eigen vocht

    ‘Ssst, denk er maar over na. Misschien zie ik je zo in het zwembad.’

    Zijn hand streelt haar wang  voordat hij wegloopt. Ze likt haar lippen, zakt onderuit op de kruk en knijpt haar ogen tot spleetjes.

    Peter komt aanlopen met zijn hand op de bil van de blonde stoot in haar minikini. Hij zegt iets tegen haar, ze lacht, draait zich om en loopt overdreven heupwiegend weg. Peter blik blijft aan haar kont kleven tot ze de hoek om is, dan pas gaat hij naar Amber toe.

    ‘Hé, slaap je? Ze hebben hier een prima sauna. Kom, we doen een rondje.’

    Hij pakt haar hand, ze denkt aan het zwembad, knikt één keer en laat zich van de kruk glijden.

    Na een paar minuten sauna houdt ze het niet meer. Behalve de blonde stoot in haar bikini zijn er alleen mannen. Naakte mannen die hitsig naar haar kijken. Het geeft haar holle kriebels en ondertussen voelt ze voortdurend de vinger van de spierbundel.

    ‘Ik ga afkoelen’ meldt ze aan Peter en slaat de handdoek om. Ze hoort nauwelijks zijn puffende ‘Oké’. Rustig gaat Amber naar buiten en loopt dan met snelle passen naar het zwembad. Hij is er niet! Teleurgesteld kijkt ze rond en ziet door het raam buiten water op spatten.  Het bad loop buiten door! De handdoek valt op de tegels, ze laat zich in het warme water glijden en duikt onder de plastic lamellen door. Als haar hoofd boven water komt, voelt ze gelijk de prikkelende kou. De man trekt met een lome crawlslag baantjes. Lachend, met grote ogen kijkt ze naar hem, ondanks de vrieslucht gloeien haar wangen.

    Als hij haar ziet verdwijnt hij onder water, zwemt over de bodem naar haar toe, cirkelt om haar heen en duikt langzaam voor haar.

    Warme waterdruppels spatten in haar gezicht als hij zijn hoofd schudt.

    ‘Hallo schoonheid’.

    Ze kan alleen maar lachend naar hem kijken.

    ‘Als je onder water kijkt, zou je zien hoe opwindend ik je vind.’

    Als vanzelf zweeft haar hand onder water naar zijn gespierde buik. Haar vingers raken de top van zijn erectie, ze legt haar vingers om zijn eikel. Hij kreunt, pakt haar pols en beweegt haar hand omhoog

    ‘Nee, dat bewaren we voor later. Je bent veel te gespannen. Kom, ga op je rug liggen dan laat ik je floaten.’

    Amber voelt zich betrapt. ‘Oké?’ zegt ze en laat zich voorzichtig achterover vallen.

    De hand tussen haar schouders en de arm onder haar dijen raken haar nauwelijks aan. Ze sluit haar ogen., haar ademhaling wordt dieper, lomer, ontspanning glijdt in haar lichaam en besef van tijd en ruimte verdwijnt. Ze is één met het water.

    Hoelang ze heeft gezweefd weet ze niet maar dan wordt ze zich bewust van de aanraking van een hand. Nog een hand en nog een hand. Steeds meer handen die haar beginnen te strelen. Even probeert ze te tellen hoeveel handen. Handen die over haar voeten en benen, haar handen, armen en schouders, haar rug, flanken, billen en buik glijden. Vingers die haar wangen, haar haar en hals strelen. Ze opent haar ogen, ziet vijf, zes mannen rondom haar. Lachend geeft ze zich over. Als ze haar ogen weer sluit, komen de handen op haar borsten. Handen die haar borsten kneden, vingers waar tussen haar tepels rollen, die er zacht aan draaien en trekken. Haar benen spreiden zich terwijl van kreunt en zucht van genot. De binnenkant van haar dijen wordt gestreeld, steeds hoger. Vingers glijden van haar buik langs haar klitje en dan eroverheen. Vingers glijden langs haar lipjes en ertussen, vaardige vingers die trefzeker haar fijnste plek raken. Een lang, zuchtend gekerm ontsnapt haar, en zingt over het water.

    nude-woman-many-hands-on-her-body-orange (3)

    ‘Hey, blijf van mijn vrouw af .Sodemieter op.’ Het is Peter.

    Alle handen schieten weg, Amber gaat volledig koppie-onder.
    Proestend komt ze weer boven.

    ‘Kom, we gaan.’ Peter pakt haar hand en sleurt haar uit het water.

    Glimlachend denkt ze weer terug aan die eerste keer. Peter wilde hier nooit meer naartoe.

    Toen hij voelde dat de blonde stoot een Shemale was schrok hij zich wezenloos! Vloekend liep hij rond, zoekend naar Amber die hij nergens zag. Toen hij haar eindelijk vond omringd door mannen die ze ‘bediende’ werd hij nog woester.

    Hij nam zich voor om nooit meer naar ‘zo ’n gore tent’ te gaan.

    Wat Peter niet weet is dat zíjn goede voornemen háár goede voornemen werd.

    Ze hoeft niet lang te wachten, de eerste handen gaan al liefkozend over haar lichaam.

    Vandaag zal ze weer mateloos genieten.

    pittig-proza-button

  • Pensioenbreuk

    https://img.iex.nl/images/uploads/2016/pensioengat-pensioen-iexgeld_15d6033a-1ba9-4040-8060-4382f5fff6cb.jpg

    Gelukkig waren er deze keer de zelfgemaakte bitterballen van Connie-van-de-kantine. De rest van de receptie was standaard MedicoPharma. Kantinetafels bedekt met rood-wit ruitjespapier waarop dienbladen met glazen zoete witte en wrange rode wijn stonden. De plateau’s met blokjes kaas, gesneden worst en olijven ontbraken ook niet. Om vier uur stonden de aanstaande pensionado en zijn vrouw ongemakkelijk op het kleine podium. De directeur hield een obligaat praatje waarna de directe chef aan de beurt was die afsloot met een klamme hand en het door de OR goedgekeurde pensioenpakket.

    Behalve de bitterballen was er nog iets anders. De vrouw die ontheemd op het podium stond was de mijne en ik stond ernaast met het pensioenpakket.

    Bijna dertig jaar. Het was geen topbaan. Dat hoefde voor mij ook niet, de financiële administratie was nét afwisselend genoeg. Het waren de mensen die het de moeite waard maakte. Ik deed mijn best om met iedereen goed op te schieten. Praatje maken, koffie meenemen, beetje flirten. Allemaal aardige, prettige mensen.

    Mijn vrouw en ik gingen voor het podium staan en een voor een kwam iedereen langs om me geluk wensen. Dat was een onderdeel wat ik had onderschat. Al die aardige, prettige mensen hadden er zichtbaar moeite mee dat ik wegging.

    Elke collega die langs kwam was geëmotioneerd. Mijn keel ging steeds meer dicht zitten en naast mij werd mijn vrouw steeds onrustiger. Willem, die de laatste jaren tegenover mij zat, kwam met natte ogen vertellen dat hij nooit zou wennen aan een ander op mijn plekje. Daarvan kreeg ik het ook te kwaad. Mathilde, de zeur van het testlab, sloeg haar armen om me heen. Met haar hoofd op mijn schouder verklaarde ze dat ze die smoesjes had bedacht om even langs te komen. Ze gaf me snel twee kussen op mijn wangen en een op mijn mond voordat ze naar de wijn vluchtte. Jean-Pierre van Security schudde langdurig mijn hand en knikte met zijn hoofd terwijl hij mijn ochtendgroet ‘Hou ze in de gaten Jie-Pie’ bleef herhalen.  Nog steeds knikkend liep hij weg. Het ging zo maar door.

    Connie-van-de-kantine was de laatste in de rij. Ze drukte me zo stevig aan haar omvangrijke boezem dat ik nauwelijks kon ademen. Daarna hield ze me op armlengte, keek me aan en zei ‘Nu hoef ik geen bitterballen meer apart te houden.’ Ze trok me weer naar zich toe en kuste me vol op mijn mond. Uit mijn ooghoek zag ik mijn vrouw gegeneerd een andere kant opkijken.

    Het zweet liep over mijn gezicht. Ik verontschuldigde me bij mijn vrouw en ging naar het toilet om me op te frissen.

    Op de wasbak leunend zag ik in de spiegel mijn verbijsterde gezicht. Al die mensen gaven blijkbaar veel meer om mij  dan ik ooit had beseft. Ik knoopte mijn das los en wilde de kraan opendraaien toen de deur tegen me aan zwaaide.

    Ik keek om, recht in het gezicht van de bedrijfsjurist Famke. Famke, een elegante verschijning die altijd hooggehakt door de gangen klikklakte in een strak, donkerrood mantelpak en zwarte nylons. Ze was de vijftig gepasseerd maar had nog steeds het figuur en de souplesse van het model dat ze vroeger was. Als ze door de gang schreed deed ze me denken aan een roofdier. Een ijzige katachtige, ongenaakbaar met haar perfect opgemaakte gezicht en zwarte bob-kapsel. Alleen als ze iets kwam bespreken en er niemand in de buurt was ontdooide ze. Op de hoek van mijn bureau zittend vertelde ze me langzaam, in korte zinnen wat ze van me verwachtte. Als ik al iets opperde,  blies ze glimlachend een kus naar me toe, woelde mijn haar door de war, zei ‘doe het nou maar’ en liep heupwiegend weg.

    Famke draaide de deur op slot.
    ‘Zo. Jij dacht er tussenuit te knijpen zonder mij fatsoenlijk gedag te zeggen?’
    Ze duwde me tegen de wastafel, haar rechterhand gleed onder mijn colbert, in mijn overhemd. Ik verstijfde. Haar andere hand streelde over mijn kaak, langs mijn oor naar mijn nek. Heldere, staalblauwe ogen keken in mij, zogen al mijn weerstand op. Ademloos voelde ik haar rode nagels over mijn huid naar mijn rug glijden en toen omlaag tot op mijn linker bil. Ze nam een stap naar me toe, haar buik tegen mijn buik, haar tepels prikten tegen mijn borst. Ze glimlachte, ik ademde hoorbaar uit en voelde haar nagels in mijn bil klauwen. In een reflex opende ik mijn mond om te kreunen, maar zover kwam ik niet. Haar mond was al op de mijne, haar tong streelde mijn lippen voordat ze er hard op beet. Ik kneep mijn ogen dicht, dacht aan mijn erectie die ze wel moest voelen. Toen ik mijn ogen weer opende keek ze me aan met een zachtheid die ik niet van haar kende.
    ‘Dit had ik veel eerder moeten doen. Je hebt mijn telefoonnummer, bel me als je zover bent.’
    Ze woelde door mijn haar en opende de deur.  In de deuropening draaide ze zich om, zei:
    ‘Doe het nou maar,’  knipoogde en sloot de deur.

    De volgende minuut plensde ik handenvol koud water in mijn gezicht tot ik een beetje was bijgekomen. Voor de spiegel fatsoeneerde ik mijn haar en kleren en liep met een brede lach het toilet uit.

    Daar stond mijn vrouw mij op te wachten. Ze had precies dezelfde blik als jaren geleden toen ze me in de tuin betrapte, zoenend met haar zus. Mijn lach verwerd tot een grimas.
    ‘Zullen we maar gaan.’ zei ze poeslief en wenkte met haar hoofd.
    ‘Dat is goed schat, het is mooi geweest.’
    ‘Jaja, tè mooi.’

    Ze liep nadrukkelijk vóór me uit naar het parkeerterrein. Ze ging stijf rechtop in de Fiësta zitten met een verbeten trek om haar mond.
    Voorzichtig manoeuvreerde ik van het parkeerterrein af, de vrieskou naast me negerend. Onderweg probeerde ik het ijs te breken.
    ‘Zo, nu heb je gezien waar ik al die jaren heb gewerkt.’
    Naast mij klonk gesnuif.

    Zonder een woord te wisselen reden we verder naar huis. Nadat ik de auto had geparkeerd, bleef ze strak voor zich uit kijken. Na een kille stilte zei ze:
    ‘Bestel maar een pizza ofzo, ik ga niet meer uit eten.’
    Abrupt stapte ze uit en ging ons huis binnen. De rest van die avond heb ik haar nog een keer gezien. Ze deelde me mee dat het bed in de logeerkamer voor mij was opgemaakt.

    Pensioen. Heerlijk, een zee van tijd voor de leuke dingen die ik al jaren wilde doen… het enige wat ik deed was op de sofa voor het raam zitten of doelloos heen en weer lopen door het huis. En proberen mijn vrouw ontwijken, net zoals ze mij ontweek.

    Ik kon geen goed meer doen. Bij de maaltijden zaten we  tegenover elkaar. Het tikken van de klok was oorverdovend.  We spraken nauwelijks met elkaar.
    Af en toe verzuchtte ze: ‘Voor je pensioen liep je tenminste niet in de weg.

    Dan ging ik maar weer uit het raam kijken of deed de boodschappen en vergat iets of kocht het verkeerde. Binnen een maand was mijn vrouw het beu, pakte haar spullen en trok in bij haar zus. Daar zat ik, een uitgerangeerde nul in een verloederend huis. Wekenlang lag ik in bed met een boek waarin ik niets las. Ik kwam er alleen uit om naar de super op de hoek sloffen voor een fles Chileense huiswijn en saucijzenbroodjes. Of soms een kaascroissant.

    Op een ochtend, met een splijtende koppijn van veel wijn, werd er aangebeld. Ik wankelde naar de deur. Connie-van-de-kantine stond glimlachend voor de deur met een doos bitterballen. Mijn hart sloeg over maar zij sloeg een hand voor haar mond en sperde haar ogen wijd open:
    ‘Wat zie jij eruit!’
    “Hey Con, uh nie’ brabbelde ik.
    Ze deinsde achteruit en zette haar hand in haar zij.
    ‘Gatverdamme, je stinkt.’ Ze wuifde me de gang in.
    ‘Ksst, ksst, naar de badkamer jij, ik wil je pas weer zien als je herkenbaar bent.’

    Door mijn kater heen schoot pijn van schaamte.
    Ze wapperde me verder de gang door. ‘Niet treuzelen, ik breng je zo meteen wel kleren.’
    Achter mij sloot ze de badkamerdeur. Mijn tranen wiste ik met de mouw van mijn badjas. Die stonk ook en niet zo een beetje. Ik opende de deur en zei tegen Connie’s rug:
    ‘Sorry Con’.
    ‘Schiet maar op, als jij jezelf opkalefatert, ga ik door het huis.’  Haar zijden blouse hing aan de kapstok en ze hing voorover om een werkschort uit haar rugzak te pakken. Ik had goed zicht op haar ronde billen en haar weelderig borsten die bijna uit haar BH huppelden. Ze stond op, zag mijn tong  langs mijn droge lippen gaan en keek me indringend aan.
    ‘Kom.  Zorg jij nou maar eerst dat je weer toonbaar bent’. Ze deed de deur weer dicht. Mijn hand ging onder mijn badjas, raakte mijn erectie en ik zuchtte. Goed, aan de slag, er was genoeg te doen. Vet, sliertig haar, een baard van een paar weken met etensrestjes, tandplak tot achter m’n verhemelte en nagels als kaaskorsten.

    Na een uur keek ik in de spiegel. Behalve mijn uitgeschoten grijze haar zag ik er weer uit als nieuw.

    ‘Staat hier de wasmachine?’ De deur zwaaide open, onder een berg vuile was kwam Connie binnen zetten. Haastig sloeg ik de natte handdoek om.

    De was viel op de grond, voorovergebogen propte ze het in wasmachine en stond op. Met haar handen op haar billen strekte ze haar rug, haar borsten bolden onder haar schort.  Mijn hoofd gloeide en niet alleen mijn hoof, de natte handdoek was verkoelend tegen mijn oprichtende lid. Ze bekeek me van onder tot boven, haar blik bleef hangen bij de opbollende handdoek.
    ‘Nu ken ik je weer. Hoewel, zo heb ik je nooit gezien. Kom ’s hier.’

    Ze pakte de rand van de handdoek die ik angstvallig vasthield en troonde me mee naar de slaapkamer. In het midden liet ze me los en ging op het keurig opgemaakte bed zitten. Met glanzende ogen knoopte ze haar schort open. Toen het schort op de sprei viel, priemde mijn handdoek naar voren. Ze spreidde haar machtige dijen en onthulde de glinstering ertussen. Haar vinger wenkte, haar naakte rondingen trokken mij voetje voor voetje naar voren met mijn ogen waren vastgezogen op haar weelderige boezem.
    Vlak voor haar stopte ik. Met een ruk trok ze de handdoek weg, glimlachte en knikte toen ze mijn erecte pik zag die kloppend vooruit wees. Ze greep mijn billen met twee handen en trok me tegen haar lichaam. Trillend van opwinding keek ik omlaag naar haar stralende ogen, mijn pik op haar golvende borsten. Met haar wijsvinger trok ze een streep van mijn borst naar mijn buik, kriebelde door mijn schaamhaar en gleed over mijn kloppende schacht naar de top van mijn pik. Ik kneep mijn ogen dicht, mijn adem stokte . Haar nagel haakte in mijn voorhuid en trok hem weg.  Extase kroop uit mijn tenen brandend omhoog door mijn benen en explodeerde in mijn buik. Kreunend verstijfde ik terwijl zaad gloeiend uit mijn pik pulseerde.

    Ik voelde Connie’s koele hand om mijn stijve schacht en opende mijn ogen.
    Haar andere hand wreef mijn zaad over haar borsten, haar tepels.
    ‘Wat maak je er een smeerboel van. Maak het maar schoon.’

    Ik keek om me heen, bukte al om de handdoek te pakken.
    ‘Àh-àh, geen handdoek, met je mond.’
    Uitnodigend tilde ze haar linkerborst omhoog. Ik aarzelde, ze kneep even onder mijn eikel. Mijn geilheid vlamde op en volmondig zoog ik me vast aan haar tepel. De zilte smaak liet me nog harder likken en zuigen. Met een kirrende lach rolde Connie achterover en trok me tussen haar dijen. Mijn pik werd weer stijf in haar hand.
    ‘Oh, bitterbalman, kom bij me..
    Met mijn mond nog steeds vastgezogen aan haar borst ving haar zachte buik me op. Ze trok de top van mijn eikel tussen haar lippen, grommend spande ik mijn buikspieren en stootte diep in haar warme kutje. ‘Jaaa’ hoorde ik haar steeds weer zuchten als ik, deinend op haar zachte lichaam, uit en in haar gleed. Toen ik een tweede orgasme voelde aanstormen, vertraagde ik harder en dieper in haar te stoten. Samen deinden we naar een hoogtepunt, mijn ‘Aaah’ vermengde zich met haar ‘Jaaa’ toen we bijna tegelijkertijd kwamen. Buiten adem, kreunend van genot, verslapte ik en lag zwaar op haar. Ze streelde mijn rug en omhelsde me met armen en benen. Die middag, na een goede lunch, hebben we nog meer van elkaar genoten.

    Tegenwoordig komt Connie elke zaterdag langs met bitterballen. Ze hoeft nu geen uur meer te wachten voordat ik schoon geschrobd voor haar klaar sta.
    We hebben heerlijke sex, ik geniet volop van haar volle, ronde lichaam en zij vindt mij een geweldige minnaar. Als we in bed nakroelen praten we. Dat is nieuw voor me en leerzaam.
    Dat ik nooit heb beseft dat ik zo in de smaak viel bij de dames van MedicoPharma. Connie deed daar uitgebreid verslag van, onderling hebben ze heel wat afgeroddeld.

    Maar toch, toen op een warme lenteavond Mathilde gehuld in een bontjas op de stoep stond …

     

     

     

     

     

     

     

     

     

  • Bruggen door de tijd

    Dit is het voor de Editio-schrijfwedstrijd 2017 tot kort verhaal bewerkte hoofdstuk 2 van ‘Pont Neuf’.

    197792-eclipse2003-670x300

    IJburg NL, zaterdag 31 mei 2003.

    In de verte liggen grijze wolken op nog grijzer water. Een stukje rode zon komt langzaam boven de wolken uit, al het grijs wordt roze. Mijn papa pakt me stevig vast en tilt me op zijn schouders zodat ik over de grote mensen heen kan kijken.
    ‘Goed vasthouden hoor.’
    Ik hou me goed vast aan papa’s haren en hij pakt mijn Picachu-pantoffels goed vast. Het is koud op deze hoge bogenbrug, de wind blaast onder mijn winterjas en laat de beertjes op mijn pyamabroek dansen. Ik ben al acht! Gisteren was ik jarig en ik heb een Pokémon-Gameboy gekregen en een rare zonnebril. Ik zie er vast gek uit in mijn pyama, winterjas, Pokémonvoeten en die bril. Toen papa me uit bed haalde was ik nog heel slaperig. Hij bromde een liedje toen hij mijn armen door de mouwen van mijn jas haalde, mijn sokken aandeed en mijn pantoffels tussen zijn tanden nam. Het was nog donker toen hij me naar de auto droeg.

    De rode zon boven het water is kapot, er is een stuk uit. Ik begin een beetje te schudden, de schouders van mijn papa gaan op-en-neer. Als ik onder mijn bril naar beneden kijk zie ik rode druppels op het gezicht van mijn papa. Hij praat, maar ik snap niet wat hij zegt en waarom hij zomaar tegen niemand praat. Ik kijk weer naar de kapotte zon en versta een paar woorden: ‘zo lang geleden’, ‘zusje in het boze kasteel’ en ‘mijn prinses zonder haar.’

    De schouders van mijn papa staan weer stil, de zon staat helemaal boven de wolken en is gelukkig weer bijna heel … Mijn papa draagt me naar de auto en legt mij heel zacht op de achterbank. Ik val in slaap.

    brug (2)

    Megen, BE, donderdag 22 augustus 1968.

    De balustrade van de brug is opgewarmd door de ochtendzon. Ik nestel mijn billen nog breder over het gebarsten hardsteen. Duiven koeren op het veld, tinkelend water onder mij, kwakende eenden in de slotgracht en de geur van pas gemaaid gras, heerlijk! Met gesloten ogen draai ik mijn gezicht naar de zon en zwem achter mijn oogleden met de eenden mee. Ik zucht, rek me uit en geniet.

    Loom vloeit de zonnewarmte over me heen. Ik doezel even weg en merk dan dat er iets ontbreekt. Het is stil geworden, beklemmend stil. Geen vogel laat zich nog horen, de lucht voelt stroperig. Ik ga rechtop zitten, open mijn ogen en knijp ze gelijk weer dicht tegen de felle zon. Waar ben ik eigenlijk? Hoe ben ik hier gekomen? Een kilte kruipt in mij omhoog, doet me rillen. Ik klim op de balustrade en kijk door mijn oogharen naar de zon waar een hap uit is. De maan knabbelt eraan, het licht wordt onwerkelijk, kleuren worden intenser, duister.

    Achter mij komen nadrukkelijke voetstappen dichterbij. Een pater verschijnt in mijn blikveld, loopt over de brug en stopt bij het hek. Zijn hand aarzelt bij de grimmige handgreep, hij klemt zijn hand eromheen en trekt hard. Een dissonante klok versplintert de stilte. De pater legt zijn vingertoppen tegen elkaar en wacht. Als de valse galm is verstorven komen twee silhouetten over de binnenplaats naar ons toe, één donkere met afgemeten passen, een lichtere, die steeds even stopt, omkijkt en dan weer meegetrokken wordt. Als ze bij het hek zijn zie ik een non en een jongen van een jaar of tien. Hij draagt een grijs pak, korte broek en een bruin koffertje. De non maakt het hek open met een grote sleutel en duwt de jongen naar buiten. Ze draait resoluut het hek weer op slot.

    ‘Wacht daar maar even.’ zegt de pater en wijst naar de balustrade tegenover mij. De twee religieuzen spreken met gedempte stemmen. Ik versta maar een paar woorden.

    ‘Te oud’ en ‘onkuise gedachten’ en ‘ten halve gekeerd’.

    De maan heeft de zon boven het klooster nu voor driekwart opgegeten.

    De jongen laat zijn koffer vallen. Hij kijkt naar de grond, druppels druipen van zijn neus. Ik spring naar beneden en loop naar hem toe. Ergens komt hij me bekend voor.

    ‘Gaat het?’ vraag ik. Hij wrijft de tranen van zijn neus en kijkt op, dwars door me heen naar het klooster. Ik kijk mee. Alle ramen zijn dicht, verduisterd met donkere gordijnen. Één raam staat open, hoog boven in de rechtertoren.

    Achter het raam staat een meisje in een wit nachthemd met lange blonde haren. Een grote schaar doemt op. Het lange haar wordt met ruwe hand kort afgeknipt. De schaar verdwijnt. Het meisje klimt in het raamkozijn. Ze kijkt naar ons, zwaait traag, blaast kushandjes met natte ogen. De jongen komt naast mij staan en zwaait terug. Het meisje stapt naar voren in het niets. Hij wil roepen als twee armen haar taille grijpen en ze naar binnen wordt gesleurd. Zijn hand blijft omhoog tot het raam dicht is en de gordijnen sluiten. Dan valt zijn arm slap naar beneden.

    In de drukkende schemering draait de non zich om en loopt weg. De pater komt op ons af. Hij pakt de koffer, pakt de hand van de jongen en samen lopen ze weg. Als ze bijna achter een houtwal verdwijnen wringt de jongen zijn hand los en rent naar me toe.

    Bij elke pas wordt hij groter, ouder. Hij stopt naast mij, volwassen, kijkt naar het raam en dan hoger naar de zon die met tegenzin door de maan wordt uitgekotst. Hij pakt mijn hand, het is mijn vader.
    Geluidloos, onbeheerst, stromen de tranen langs zijn gezicht

    borgharen (2)

  • Ingesloten liefde


    oude-sleutel

    Wie heeft haar deze sleutel gegeven?

    Op de kaptafel vóór haar staat een oud geldkistje. Met bevende vingers draait ze de sleutel om, opent het en ziet drie foto’s liggen.

    De bovenste is een pasfoto van haar enige liefde, Hugo.
    Haar middelvinger volgt de trekken van zijn gezicht.

    De tweede is gemaakt na stijldansles in het buurthuis. Ze kijken zo ondeugend! Hugo had haar nèt voor het eerst gekust onder het podium. Het bleef niet bij kussen, zijn handen gleden onder haar blouse, streelden trillend haar wachtende borsten en beroerden haar juichende tepels.

    De laatste toont een kale kamer, hun eerste woning. Groot genoeg voor een ’tango apasionada‘. Dansend ontkleedden ze elkaar tot ze naakt stil stonden. Zij vlijde zich op zijn winterjas. Voor het eerst bedreven ze samen de liefde. Ze kreunt, siddert bij de herinnering van pijn en genot toen hij voor het eerst in haar kwam.

    Een traan valt op de afbeelding. Ze sluit het kistje.

    Er wordt fel op de deur geklopt, ze verstart.
    “Pleuni lieverd, doe open! Ik ben het, Hugo.”
    “Hugo? Ik ken geen Hugo. Flikker op vent!”

    Verwonderd kijkt ze naar haar dooraderde hand.
    Wie heeft haar deze sleutel gegeven?

     

    kaptafel-3

  • Aan de zwier

    Dat we nog op tijd in Museum Speelklok zijn voor onze afspraak is een klein wonder. Mijn vriendin Trinie dook vanmorgen wellustig onder de dekens en wendde al haar charmes aan om me in bed te houden. De verleiding werd me bijna te groot. Met moeite worstelde ik me los en nam een koude douche om een beetje af te koelen.

    Marieke Lefeber, de conservator, wacht ons al op en gaat voor naar de vitrine waar de barokke speelklok staat. Bij de derde melodie is het raak.  De ‘Skotse Fjoar’ klingelt over de galerij! Van plezier begin ik te dansen, grijp Trinie om haar middel en zwier met haar rond over de plavuizen. Bij de laatste klank zet Marieke de speelklok stil en kijkt ons hoofdschuddend aan.

    ‘Ik neem aan dat dit de melodie is die u bedoelt?’

    Lachend en buiten adem knikken we. Dit is inderdaad de muziek van het schunnige liedje over mijn voorouders.

     ‘Misschien kunt u dan iets voor míj ophelderen?’

    william-robson-magnificent-6-tune-ebony-and-glit-musical-clock-802-pic2 Ze draait met moeite de zware speelklok om die mijn grootvader in 1970 aan het museum heeft geschonken. Vanbinnen dans ik nog steeds. Met een grijns dwalen mijn gedachten terug naar hoe dit is begonnen.

    Een half jaar geleden brak ik de zwarte kist open. Nee, het begon eerder. Vorig najaar ging ik met pensioen. Heerlijk, een zee van tijd voor de leuke dingen die ik al jaren wilde doen… het enige wat ik deed was op de sofa voor het raam zitten of doelloos heen en weer lopen door het huis.

    ‘Voor je pensioen liep je tenminste niet zo in de weg Sjoert.’ verzuchtte mijn vrouw vaak. Dan ging ik maar weer voor het raam zitten of deed de boodschappen en vergat iets of kocht het verkeerde merk. Binnen twee maanden was mijn vrouw me helemaal zat, pakte haar spullen en trok in bij haar zus. Daar zat ik, een uitgerangeerde nul in een zielloos huis. Wekenlang lag ik in bed, deed niets behalve naar de super op de hoek sloffen voor een fles Chileense huiswijn en saucijzenbroodjes. Of soms een kaascroissant.

    Op een ochtend, met een splijtende koppijn van veel wijn, strompelde ik naar het medicijnkastje voor paracetamol en zag mezelf in de spiegel. Ik trok een grimas en zei tegen mijn verlopen kop: ‘Kom op ouwe lul, tijd voor een grote schoonmaak.’ Fanatiek ging ik door het huis. Alle overbodige troep waar je je in een mensenleven onnodig aan vastklampt ging naar de kringloop of bij het grofvuil. De zolder was het laatst loodje. Bij het leegruimen kwam ik de zwarte metalen kist tegen die ik jaren geleden had meegenomen uit Opperdoes na het overlijden van mijn grootvader. Op slot, geen sleutel te vinden.

    Met een hamer en een schroevendraaier brak ik het taaie slot open. Onder het deksel lag een bedankbrief van Museum ‘van Speelklok tot Carillon’ voor een oude speelklok die mijn opa had geschonken. Daaronder een linnen doek, gewikkeld om een religieus boekje en een Enkhuizer almanak. Op de bodem lag de schat. Een stapel officiële documenten zoals het trouwboekje van mijn grootouders, uittreksels van bevolkingsregisters,  reispapieren van mijn oudooms en tantes en ook weer van hun ouders. Ik voelde mezelf gaan gloeien, de opwinding bruiste door me heen.

    Vanaf dat moment was ik verslaafd. Verslaafd aan genealogie. Elke dag ging ik vol energie de deur uit. Van het Centraal Archief genealogie naar provinciale archieven, van musea naar kerkregisters. Binnen twee maanden had ik mijn familiestamboom teruggeploegd tot ver in de middeleeuwen. De vloer van de huiskamer was systematisch overdekt met kopieën van documenten en op de schoorsteenmantel stond de kist met de linnen doek, de brief en de twee boeken. Eén hoek van de kamer bleef leeg. De Zwier-tak van mijn moeder liep dood in 1776. De oudste vermelding die ik vond stond in het kerkregister van Opperdoes:

    Ingeschreven –  Cornelis Zwier en Catrijne Zwier uit Medemblik.

    Ik zat helemaal vast. Twee weken lang sloot ik mezelf op in het Westfriese Archief, elke snipper informatie over Medemblik en de buurgemeente Opperdoes ging door mijn handen, eindelijk vond ik een aanwijzing. In het register van het Medemblikse Bagijnhof, november 1775 werd vermeld dat, na een ‘gruwlijke storm’, twee mensen van een onttakelde schuit werden binnengebracht en verzorgd. Na 9 dagen waren de man en vrouw weer hersteld en moesten ze het Bagijnhof verlaten. Ik herinnerde me dat de Enkhuizer Almanak ook uit 1775 stamde.

    Ik haastte me naar huis, liep met grote passen dwars door de papieren naar de zwarte kist op de schoorsteenmantel. A-4’tjes dwarrelden chaotisch door de kamer. Met trillende handen opende ik de Almanak. Voorzichtig sloeg ik elke pagina om. De watergetijden van 14 november waren onderstreept. 14 november, de dag dat er een enorme storm over Nederland raasde. En in november waren de twee slachtoffers in het Bagijnhof verzorgd. Afwezig pakte ik het andere boekje op en begon te bladeren. Achterin waren twee bladzijden verkleefd. Ik peuterde ze los. Op de bladzijden stond in een elegant handschrift het volgende:

    Catharina Maria Magdalena Cognati 

    Imperia, 22 Giugno 1749                             La Santa Comunione

    Roma, 24 Giugno 1759                                 La Formulazione Santa

    Londra, 26 Settembre 1762

    Amsterdam, 3 Maggio 1764

    Schylge, 15 Maggio 1775                            Matrimonio con Sieuwart Marinus Cornelis

    De laatste regel was overduidelijk. Op Terschelling liep het spoor verder en Cornelis was de achternaam die ik zocht!

    De volgende dag maakte ik op de veerboot van Harlingen naar West een praatje met de man achter het buffet. Ik vertelde wat me naar Terschelling bracht, hij knikte, schreef een adres op een stukje papier en stak het mij toe met de woorden:

    ‘Als je in de kerk niets vindt, ga dan maar naar mijn tante Trinie. Trinie Stada in Westend. Die kent alle Schylger verhalen en overleveringen.’

    Na een vruchteloze dag belde ik ’s avonds aan bij Trinie. Ze opende de deur en ik voelde me net een schooljongen. Zoals ze daar met vragende blik in de deuropening stond is op mijn netvlies geëtst. Adembenemend. Stamelend vertelde ik van mijn speurtocht naar Catharina en Sieuwart. Ze lachte, haar ogen begonnen te glimmen en ik mocht binnenkomen. Aan tafel deed ik mijn relaas. Ze was even stil, knikte en zei met donkere stem:

    Ik denk dat ik je verder kan helpen maar,’ ze stond op en liep naar de stereoset ‘dan moet je wel met me dansen.’

    Ik leunde achterover in mijn stoel en moet een dom gezicht hebben getrokken, ze schaterde het uit.

    Accordeonmuziek vulde de kamer, dansend kwam ze naar me toe en trok me overeind. Ze bracht mij een ‘Ouderwetske’ Terschellinger dans bij, de Skotse Fjoar. Samen zongen we de bijbehorende tekst:

    ‘Swart laat ‘m scheren, Swart laat ‘m scheren. Trijntje zal ’t ‘m leren met de bezemstok’

    Toen ik het eindelijk een beetje onder de knie kreeg, kropen we samen lachend op de bank.

     ‘Weet je Sjoert,’ begon ze, ‘alle mànnen denken altijd dat het lied gaat over Swart die moest maken dat hij wegkwam voordat Trijntje hem een pak slaag zou geven. De vrouwen van Terschelling weten wel beter. Mijn overgrootmoeder vertelde mij vol overtuiging dat Trijntje een soort van heks was die aan Swart, jouw overgrootvader Sieuwart, alle kunsten van het beminnen heeft geleerd. Die kunsten hebben ze met veel plezier en genot aan de vrouwen hier onderwezen. Het midzomerfeest van ‘het jaar van de grote storm’ was legendarisch. Daar werd voor het eerst de Schotse Fjoar gedanst, een wisseldans ‘, ze knipoogde ‘voor twee paren en niemand weet hoe die muziek hier is gekomen.’

    Ik voelde Trinies hand op mijn schouder, haar vingers speelden door mijn haar.

    ‘Het verhaal gaat verder, de kerk was niet zo blij met de losgebarsten onzedelijkheid. Een bende mannen werd door de ouderlingen opgestookt om de echtbreker Sieuwart en de heks Catharina stevig aan te pakken. Gelukkig kregen zij daar lucht van, brachten alles van waarde naar hun schuit en zeilden weg. De woedende bende kwam te laat bij de haven en zag de schuit boven de golven door de lucht vliegen, voortgejaagd door een duivelse storm.’

    Ik knikte nadenkend en voelde de warmte van haar andere hand op mijn dij.

    ‘Eigenlijk ben ik dankbaar voor wat ze hebben nagelaten.’

    Ze draaide mijn hoofd en kuste mij. Die nacht werd ik ingewijd in de kunsten van Trijntje en Swart. Ik wist niet dat ik op mijn leeftijd nog zoveel niet wist.

    Sindsdien zijn we onafscheidelijk. Volgende week gaan we samen op vakantie naar Imperia in Italië. Genieten van elkaar, de liefde en, wie weet, komen we meer te weten over mijn betovergrootmoeder Catharina Cognati. Maar voordat we op reis gaan, wilde ik eerst naar Utrecht om te horen of de Skotse Fjoar door mijn grootvaders klok op Terschelling is beland.

    ‘Misschien kunt u iets voor míj ophelderen?’ herhaalt Marieke.

    Ze opent het deurtje aan de achterzijde van de klok, het koperen binnenwerk glanst ons tegemoet. Nieuwsgierig komen we dichterbij.

    ‘Op de achterplaat staan twee namen gegrafeerd, Sieuwart en Catharina. Weet u daar misschien meer van?’

    We knikten. En of we daar meer van wisten

    =======================================================================

    Met dit verhaal heb ik meegedaan aan de ‘Vieze Liedjes’ schrijfwedstrijd wedstrijd van Museum Speelklok, georganiseerd door Literair Werk.

     

     

     

  • Pont Neuf 1

    pont-neuf

    Bruggehoofd

    Parijs, 18 februari 2018

    Met een diepe zucht stap ik op het perron van Gare du Nord. Het is een kille dag in februari, voor het eerst ben ik in ‘de stad van de liefde’.

    Dit reisje was bedoeld als een verrassing voor mijn vriendin, we waren bijna één jaar samen. Gisterochtend in bed wachtte ik tot ze wakker werd om het te verklappen. Ze lag met haar rug naar me toe, ik liet mijn vingertoppen teder van de kuiltjes in haar onderrug naar de krulletjes in haar nek en weer terug naar haar billen glijden.

    Ze schoof op, weg van mij. Ik pakte haar bij de schouder, draaide haar op haar rug en keek haar aan.

    ‘Lieve schat’, zei ik, ‘ik moet je wat vertellen.’

    ‘Ik jou ook.’ Ze schudde mijn hand van haar schouder en ging op de rand van het bed zitten, haar rug naar me toe.

    ‘Weet je, het ligt niet aan jou, maar ik wil niet meer. Niet meer met jou. De laatste maanden voel ik me steeds ongemakkelijk als ik bij je ben. Opgesloten, onvrij. De laatste tijd gruw ik zelfs als je me aanraakt. Ik wil je, denk ik, voel ik, niet meer zien, voorlopig.’

    Ik lag in bed, onmachtig, niet in staat om íets te zeggen. Ze kleedde zich aan zonder in mijn richting te kijken. Uit de kast pakte ze haar koffertje dat ze blijkbaar al had ingepakt. Vlak voordat ze de slaapkamerdeur sloot, keek ze toch om, lippen stijf op elkaar geklemd en een traan in haar samengeknepen ogen. Haar hakken tikten op de gang, in galop ging ze de trap af en even later sloeg de buitendeur dicht.

    Naast haar kussen lag Ko, mijn knuffelkonijn dat ik aan haar had gegeven.

    Ons, ik bedoel, mijn hotel is vlak bij Île de la Cité. Echt een eerste klas kamer, recht tegenover de gemeenschappelijke badkamer en naast de rammelende antieke lift. Als ik de toilettas uit mijn rugzak pluk, valt Ko op het bed. Mijn strot wordt dichtgeknepen, ik laat alles liggen en haast me naar buiten, de bittere kou in. Ik moet natte sneeuw op mijn gezicht voelen, iets voelen. In trance loop ik naar de Seine, langs de gesloten boekenstalletjes, het talud af naar beneden. Ik kijk naar mezelf als van een afstand, hoor en voel niets. Ik zie me de verlaten kade oversteken naar de rand van de rivier waar ik wijdbeens blijf staan. IJzige windvlagen doen het water rimpelen.

    Ik knijp mijn ogen stijf dicht, de sneeuw slaat in mijn gezicht. Het moet wel pijn doen maar dat dringt niet tot me door. Mijn brandende tranen wringen zich door mijn gesloten oogleden naar buiten en ik zuig schokkend mijn adem in. Zij is niet hier, niet bij mij.

    Hoor ik nu dameshakken tikken op de kasseien? Het geluid stopt even, gaat dan gehaast weer verder. Is ze toch… ? Ik draai mijn hoofd en open mijn ogen.

    Nee, natuurlijk niet. Maar dit beeld ken ik, heb ik eerder gezien. Deze vrouw op de kade bij deze brug, gekleed in precies die vlammend rode mantel, met om haar hoofd die gebloemde beige shawl heb ik eerder gezien!

    Mijn droom van acht jaar geleden flitst voorbij, een droom die mij drie keer bezocht. Iedere keer liep ik iets verder op deze kade, iets dichter bij haar, tot onder de boog van deze brug, tot het moment dat zij zich omdraaide en ik haar bruine krullen en een glimp van haar gezicht zag. De fantoomvrouw die nooit uit mijn gedachten is geweest.

    Daar loopt ze!

    Ik sta als versteend. Dan draai ik me met een ruk om en haast me achter haar wapperende rode jas aan. Zou dit… Kan dit… Hoe kan dit?

    Als ze onder de boog van Pont Neuf verdwijnt, loop ik met grote passen achter haar aan. Nog een paar meter, nog even. Dan glijdt mijn voet weg op een kassei, mijn been schiet door en ik val achterover met mijn hoofd op de stenen. Ik krabbel overeind en probeer onder de brug door te kijken, maar een fel licht verblindt mij. Zo snel als ik kan met mijn duizelende hoofd ga ik onder de brug door. De kade is verlaten. Onzeker loop ik verder, de trap op naar de straat en kijk alle kanten op. Ook hier is geen spoor van haar te bekennen.

    Mijn fantoomvrouw. Toen ze me bezocht was ik vijftien, een verlegen puber. De droom maakte me volledig van slag. De begeerte, de ondraaglijke lust die haar beeld in mij wakker maakte zoog me leeg. In de weken die volgden op mijn droom riep één glimp van een rode jas of een gebloemde shawl al een ontembare erectie bij mij op. Onbewust heb ik in de jaren daarna haar gezicht gezocht in elke vrouw die ik ontmoette. Nog steeds doet een vrouw in een rode mantel mijn hart overslaan.

    Ik schud mijn hoofd. Dat had ik niet moeten doen, alles begint te draaien. Verkleumd en duizelig loop ik voorzichtig terug naar het hotel.

    De aftandse lift brengt me zuchtend naar de vierde etage, naar mijn kamer. Ik moet frisse lucht hebben, doe het raam open en haal diep adem. De straatmuziek van Parijs dringt mijn kamer binnen, geruis van de regen, geraas van auto’s en altijd ergens een sirene in de verte. Een warme douche, dat heb ik nu nodig. Ik kleed me uit, sla een handdoek om, doe automatisch het licht uit en kijk of er niemand op de gang is. De badkamer is vrij, ik steek snel over.

    Onder de douche sluit ik mijn ogen en zie haar weer voor mij lopen op de kade, net zoals acht jaar geleden. ‘Nee, nu even niet’ denk ik als ik mijn erectie voel groeien. Natuurlijk help dat niet, mijn lid laat zich niet temmen. Als ik de douche uitzet hoor ik de oude lift weer kreunend omhoog komen. Ik droog me af en sla de handdoek om, mijn lid steekt opstandig naar voren.

    Ik kijk weer of er niemand op de gang is, neem snel de twee stappen naar mijn kamer. Als ik de deur op slot draai, leun ik met mijn voorhoofd tegen de deur. Ik voel me nog steeds duizelig.

    ‘Bon soir monsieur?’ Een schok gaat door me heen, mijn handdoek valt terwijl ik me omkeer. Alles draait weer even voor mijn ogen. In het licht van de straatlantaarns en de neonverlichting zie ik een rode mantel op mijn bed en het silhouet van mijn fantoomvrouw voor het venster. Automatisch reikt mijn hand naar het lichtknopje maar terwijl ik dat doe voel ik mijn lid nog stijver worden. Ik doe het licht maar niet aan.

    Langzaam komt haar gedaante dichterbij, ze doet haar shawl af, het licht speelt door haar bruine krullen.

    Ze steekt haar hand uit en zegt: ‘Je m’apelle Fréderique’

    Gebeurt dit echt? Voorzichtig reik ik naar haar hand, een rilling gaat van mijn vingertoppen over mijn rug in mijn hoofd. Langzaam breng ik haar hand omhoog en raak deze even met mijn lippen aan. Mijn hoofd gloeit, staat op springen, haar vingers glijden langs mijn wang, mijn hals, over mijn schouder naar mijn arm. Onze handen vinden elkaar, vingers vouwen vanzelfsprekend samen. Ze neemt nog een stap, ze kijkt me aan, haar gezicht komt nog dichter bij. Dan draait ze haar hoofd af en legt haar wang op mijn schouder. Ik wrijf met mijn wang over haar bruine lokken. De prikkelende geur neemt me mee naar de zee, een zoute bries, de bloedrode zon. De tinteling glijdt van mijn neus over mijn gezicht, langs mijn hals, verspreidt zich over mijn huid, kruipt in mij. Onze lichamen wiegen heen en weer, dansend, een tango op de symfonie van de stad. Een dans van verstilde passie, haar adem is mijn adem is haar adem. Onze lichamen willen elkaar voelen, maar we houden nét genoeg afstand om niet door vlammende begeerte meegesleurd te worden.

    ‘Fréderique’ proef ik haar naam. Ze kijkt me met grote ogen aan.

    ‘U komt uit Olland?’ Ik wankel, val schuin op het bed, betoverd door haar Vlaamse accent.

    Ze knielt voor me, kijkt bezorgd naar mijn gezicht en pakt mijn hand.

    ‘Mag ik vannacht hier blijven, bij u?’

    ‘Ik heb van jou gedroomd.’ zeg ik, ‘Vaak.’

    Ze trekt haar wenkbrauwen op, schudt haar hoofd en er trekt een vage lach over haar gezicht. Ze legt mijn hand op haar wang.

    ‘Ge was altijd zonder gezicht voor mij, maar ik heb u vaak gezien, wachtend op mij aan de kaai.’

    Ik word door duizelingen overmand, adem snel, oppervlakkig, kan niet blijven zitten en rol op mijn zij.

    ‘Ik moet gaan liggen, sorry’

    ‘Mag ik?’ vraagt ze.

    Ik schud mijn hoofd in verwarring, dat moet ik niet doen, ik sluit mijn ogen.

    ‘Bij u blijven?’

    ‘Natuurlijk’ zeg ik.

    Ik hoor geruis en open mijn ogen, haar naakte, neonverlichte lichaam is een hemels visioen. Ik zie dat ze Ko tegen zich aan drukt. Ze slaat de sprei half over mij heen en komt voor mij liggen. Ik sluit mijn ogen, voel haar schouders tegen mijn borst, haar billen tegen mijn nog steeds paraat staande lid en sla mijn armen om haar heen. Ze zucht. Ik kreun en beweeg mijn bekken.

    ‘Ssst, houdt stil, later’. Ze begint zacht te zingen. Een slaapliedje. Het draaien in mij stopt, ik kan eindelijk de uitputting toelaten. De droomvrouw in mijn armen maakt dat ik mij weg durf te laten glijden in een diepe, kolkende slaap.

    Hoofdstuk 2 vind je hier

  • Pont Neuf 2.

    41583

    Bruggen door de tijd

    Donderdag 22 augustus 1968.

    De  balustrade van de brug is opgewarmd door de ochtendzon. Ik nestel mijn billen nog breder over het gebarsten hardsteen. Duiven koeren op het veld, tinkelend water onder mij, kwakende eenden in de slotgracht en de geur van pas gemaaid gras, heerlijk! Met gesloten ogen draai ik mijn gezicht naar de zon en zwem achter mijn oogleden met de eenden mee. Ik rek me uit, zucht diep en geniet.

    Loom vloeit de zonnewarmte over me heen. Dan merk ik dat er iets ontbreekt. Het is stil  geworden, beklemmend stil. Geen vogel laat zich nog horen, de lucht voelt stroperig. Ik ga rechtop zitten en open mijn ogen, knijp ze gelijk weer dicht tegen de felle zon. Waar ben ik eigenlijk? Hoe ben ik hier gekomen? Een kilte kruipt in mij omhoog, doet me rillen.  Door mijn oogharen zie ik dat er een hap uit de zon is. Ik klim op de  balustrade en kijk over het kasteel naar de zon. De maan knabbelt eraan, het licht wordt onwerkelijk, kleuren worden intenser, duister.

    Achter mij komen nadrukkelijke voetstappen dichterbij. Een pater verschijnt in mijn blikveld, loopt over de brug en stopt bij het hek. Zijn hand aarzelt bij de grimmige handgreep, hij klemt zijn hand eromheen en trekt hard. Een dissonante klok versplintert de stilte. De pater legt zijn vingertoppen tegen elkaar en wacht. Als de valse galm is verstorven komen twee silhouetten over de binnenplaats naar ons toe, één donkere met afgemeten passen, een lichtere, die steeds even stopt, omkijkt en dan weer meegetrokken wordt.  Als ze bij het hek zijn zie ik een non en een jongen van een jaar of tien. Hij draagt een grijs pak, korte broek en een bruin koffertje. De non maakt het hek open met een grote sleutel en duwt de jongen naar buiten. Ze draait resoluut het hek weer op slot.

    ‘Wacht daar maar even.’ zegt de pater en wijst naar de balustrade tegenover mij. De twee religieuzen spreken met gedempte  stemmen. Ik versta maar een paar woorden.

    ‘Te oud’ en ‘onkuise gedachten’ en ’ten halve gekeerd’.

    De maan heeft de zon boven het klooster nu voor driekwart opgegeten.

    De jongen laat zijn koffer vallen. Hij kijkt naar de grond, druppels druipen van zijn neus. Ik spring naar beneden en loop naar hem toe. Ergens komt hij me bekend voor.

    ‘Gaat het?’ vraag ik. Hij wrijft de tranen van zijn neus en kijkt op, dwars door me heen naar het klooster. Ik kijk mee. Alle ramen zijn dicht, verduisterd met donkere gordijnen. Één raam staat open, hoog boven in de rechtertoren.

    Achter het raam staat een meisje in een wit nachthemd met lange blonde haren. Een grote schaar doemt op. Het lange haar wordt met ruwe hand kort afgeknipt. De schaar verdwijnt. Het meisje klimt in het raamkozijn. Ze kijkt naar ons, zwaait traag,  blaast kushandjes met natte ogen. De jongen komt naast mij staan en zwaait terug. Het meisje stapt naar voren in het niets. Hij wil roepen als twee armen haar taille grijpen en ze naar binnen wordt gesleurd. Zijn hand blijft omhoog tot het raam dicht is en de gordijnen sluiten. Dan valt zijn arm slap naar beneden.

    De schemering drukt op ons als de non zich omdraait en de pater naar ons toe loopt. Hij pakt de koffer, pakt de hand van de jongen en samen lopen ze weg. Ze verdwijnen bijna achter een houtwal als de jongen zijn hand los wringt en naar me toe rent.

    Bij elke pas wordt hij groter, ouder.  Hij stopt naast mij, volwassen, kijkt naar het raam en dan hoger naar de zon die met tegenzin door de maan wordt uitgekotst. Hij pakt mijn hand, het is mijn vader.

    Geluidloos, onbeheerst, stromen de tranen langs zijn gezicht.

    Alles wordt zwart …

    brug

    Zaterdag 31 mei 2003.

    In de verte liggen grijze wolken op nog grijzer water. Een stukje rode zon komt langzaam boven de wolken uit, al het grijs wordt roze. Mijn papa pakt me stevig vast en tilt me op zijn schouders zodat ik over de grote mensen heen kan kijken.

    ‘Goed vasthouden hoor.’ Ik hou me goed vast aan papa’s haren en hij pakt mijn voeten in mijn Picachu-pantoffels goed vast. Het is koud op deze hoge bogenbrug, de wind blaast onder mijn winterjas en laat de beertjes op mijn pyamabroek dansen. Ik ben al acht! Gisteren was ik jarig en ik heb een Pokémon-Gameboy gekregen en een rare zonnebril. Ik zie er vast gek uit, in mijn pyama, winterjas, Pokémonvoeten en die bril. Toen papa me uit bed haalde was ik nog heel slaperig. Hij bromde een liedje toen hij mijn armen door de mouwen van mijn jas haalde, mijn sokken aandeed en mijn pantoffels tussen zijn tanden nam. Het was nog donker toen hij me naar de auto droeg.

    De rode zon boven het water is kapot, er is een stuk uit. Ik begin een beetje te schudden, de schouders van mijn papa gaan op-en-neer. Als ik onder mijn bril naar beneden kijk zie ik rode druppels op het gezicht van mijn papa. Hij praat, maar ik versta niet wat hij zegt en waarom hij zomaar tegen niemand praat. Ik kijk weer naar de kapotte zon en versta een paar woorden: ‘zo lang geleden’, ‘zusje in het boze kasteel’ en ‘mijn prinses zonder haar.’

    De schouders van mijn papa zijn weer stil, de zon staat helemaal boven de wolken en is gelukkig weer bijna  heel … Mijn papa draagt me naar de auto en legt mij heel zacht op de achterbank. Ik val in slaap.

     

    Als hoofdstuk 3 af is komt hier de link.

  • Happy Hour

    friday-happy-hour

    ‘Frieda, domme muts, waaróm?’ zeg ik tegen de spiegel.

    Ik weet niet hoelang ik op het toilet zat. Een paar minuten, een kwartiertje, een uur?

    Trillerig strijk ik mijn zwarte jurkje glad.

    ‘Klote Vrij-Mi-Bo, klote bedrijf, klote overjarige corpsballen.’

    Vanavond heb ik alle graaiende handen weggemept. Ik wil het niet! Toen Kevin ook nog een guf koud bier over mijn rug goot, draaide ik me om, trok mijn nagels over zijn gezicht en vluchtte naar de ‘Dames’.

    Ik kan hem wel vermoorden. Ze doen het allemaal, maar hij is het ergst.  Altijd moet ik opletten of er geen hand ‘verdwaalt’ op mijn billen of borsten. Ik weet heus wel dat Kevin me ‘Frigida’ noemt, me uitlacht met z’n kliek.

    Vorige week ging ik het tegendeel bewijzen. Ik dronk mezelf moed in bij de Vrij-Mi-Bo. Teveel.  Vrijelijk liet ik handen over mijn borsten, billen en zelfs onder mijn jurkje gaan. Inwendig gruwde ik, maar ik zóu ze.

    Louis, de lieverd achter de bar, schudde zijn hoofd toen ik alweer een tequila achterover sloeg.

    ‘Wat wijsheid?’ Hij gaf me een gelukskoekje.

    Ik brak het open: ‘U zult geluk smaken op een vrijdag.’

    Ja, ja, tegen sluitingstijd hing ìk misselijk aan de bar. Daarna werd alles wazig.

     

    Ik ontwaakte in een onbekend bed. Zonnestralen glipten door de wapperende gordijnen. Loom rekte ik me uit, zwevend in niet-zijn. Traag begon de afgelopen nacht zich te ontrollen voor mijn ogen.

    In de deuropening doemt een silhouet op in een aureool van licht.

    ‘Gaat het? Kan ik iets voor je doen?

    Zijn diepe, resonerende stem trilt dwars door mijn pantser. Ik begin te snikken.

    ‘Nee. Ja, wil je me vasthouden? Even? Alsjeblieft?’

    De deur gaat dicht, het  licht buitensluitend. Als hij achter mij komt liggen en zijn koesterende armen om mij heen wikkelt, vervagen alle indrukken van graaiende handen.

    Ik zink weg in ontspanning, kruip dichter tegen hem aan en breng zijn vingertoppen naar mijn lippen.

    Een kus in mijn nek, ik kreun. Zijn hand omvat mijn rechterborst, mijn tepel richt zich verlangend zich op tussen zijn vingers. Zuchtend voel ik zijn mond strelend, kussend, langs mijn schouder en linkerborst naar mijn buik glijden en lager. Ik kroel, draai me op mijn rug en geef me over. Zijn lippen zetten zich vast op de huid rond mijn hunkerende knopje. Hij zuigt mij in zich. Ik geniet.

    Tot zijn tong mijn piercing beroert en hij stopt. Ik houd mijn adem in.

    Dan voel ik zijn diepe gegrom. Hij neemt mijn piercing tussen zijn tanden, schudt snel heen en weer. Ik hoor mijn gekreun als ik uitadem. Ritmisch gaat hij verder, vulva zuigend, piercing schuddend en tong flitsend over mijn knopje. Zwaar ademend hef ik mijn bekken omhoog, span al mijn spieren en kom kermend klaar.

    Hij blijft zuigen en likken, zijn vingers glijden knedend rondom, over mijn lipjes. Overvloedig vocht loopt tussen mijn billen. Ik duw mijn smachtende opening tegen zijn heerlijke handen waarna twee vingers trefzeker hun weg in mij vinden, wetend waar ik ze wil voelen. Een golf neemt mij mee, spoelt me los van mijzelf.

    “Neem mij, kom in mij.’ hijg ik.

    Zijn handen en mond laten mij balanceren op de rand van zijn. Een eeuwigheid, een tel later verwelkom ik zijn hemelse lid in mij en zweef ik over de rand. Van bovenaf zie ik ons, zie dat ik schokkend blijf komen. Zijn gezicht zie ik niet.

     

    Zijn gezicht zag ik niet! Ik schoot overeind, klaarwakker. Mijn hoofd tolde. Ik was toch niet bij iemand van Kevin’s kliek? Bij Kevin zelf?  Vol angst en schaamte gleed ik in mijn jurkje en met mijn pumps in de hand sloop ik weg door de gang. De lucht van gebakken-eieren-met-spek maakte dat ik kokhalzend naar buiten kwam en blind in een taxi stapte.

    Thuis spoelde ik mijn kater weg onder de douche. Toen ik me inzeepte merkte ik het pas. Mijn hood-piercing was weg!

    Mijn barbell lag toch niet bij Kevin?

    Deze week ging ik elke dag muisstil naar mijn bureau. Steeds verkrampte ik als Kevin of een van z’n vriendjes in de buurt kwam, bang dat ze… Niets was veranderd. Nog precies dezelfde rotopmerkingen en dwalende handen die ik moest ontwijken. Hoewel, niets veranderd? Ik voelde een groeiend verlangen naar die handen.

    En nu sta ik nog steeds ontredderd te snikken in de ‘Dames’ en probeer moed te verzamelen om naar buiten te gaan. Louis, de lieverd, komt binnen. Hij reikt me een stom gelukskoekje aan.

    ‘Ze zijn weg. Hier, zelfgebakken.’

    Hij kijkt me zo indringend aan met zijn zachte ogen dat ik het toch aanpak.

    ‘KRÀK.’  Iets glinsterends valt in mijn handpalm. Mijn barbell!

    De tranen lopen langs mijn wangen. Dan wikkelt Louis zijn armen om mijn lichaam  en likt de zilte druppels van mijn wangen. Ik wend mijn hoofd af. Zijn hand gaat langs mijn rug omhoog, langs mijn hals. Zijn vingers kroelen door mijn haar, grijpen het vast en draaien mijn hoofd terug. Voor het eerst kijk ik hem recht in zijn ogen.

    Onze lippen vinden elkaar.

     

    Dit was mijn bijdrage voor de zevende ronde van de EWA schrijfmarathon 2017 waarmee ik zevende werd en een ronde verder kwam. Ik heb nog lang getwijfeld of het ‘Frieda’s VrijMiBO’ zou noemen.
    De opdracht was:
    Fortune cookie: Jouw verhaal is maximaal 650 woorden, exclusief een titel van minimaal twee en maximaal vier woorden.
    Inmiddels heb ik het verhaal iets aangepast, voortschrijdend inzicht zeg maar. Daarnaast heb ik fijne details opnieuw ingevoegd die waren gesneuveld bij het trimmen van het verhaal binnen de 650 woorden van de opdracht.
    Inmiddels zijn de activiteiten van de EWA overgegaan  op Eroscripta. image

    Nog zo een verhaal?  Klik HIER

  • Alle goede dingen komen in …

    tmp_10592-images484153787

    ‘Oh-wo, die-pik, oh-wo, die-pik, oh-wo -‘

    Fanatiek stuitert Esther op-en-neer als een onvermoeibaar Duracell-konijntje. Ik lig met mijn schouders op bed en zie de rode krullen over haar rug dansen. Bij elke stuiter geef ik haar billen kletsende petsen, links, rechts, links, rechts. Mijn zitbal piept onder het geweld waarmee ze tekeer gaat. Oh ja, tussen haar billen en de zitbal wordt ik gemangeld.

    Half gehurkt, één hand steunend op mijn bureau, laat ze haar gretige kutje elke lettergreep iets verder over mijn pik zakken tot elke stuiter mijn ballen plet. Ze neukt me ongenadig hard en zo lekker. Mijn arme paal is na gisteren nog rauw, bijna gevoelloos, maar wordt wel steeds harder. Ik wil meer en zij ook! Wat een hemelse marteling!

    Nog geen half uur geleden stond ze te tieren in het trappenhuis.

    ‘We zijn nog niet uitgepraat jongedame!’ Beneden knalde de portiekdeur dicht, de ramen klapperden ervan.

    Nieuwsgierig keek ik op de overloop. Puffend van boosheid leunde Esther over de balustrade heen, haar woedende tepels wipten bijna uit haar ochtendjas

    ‘Gaat het Esther?’ Ze snoof en ging rechtop staan, automatisch haar ochtendjas dichtslaand.

    ‘Buurman, buurman. Mijn dochter maakt me zo boos. Niet de vaatwasser uitruimen, vies ondergoed laten slingeren en een grote mond als ik er iets van zeg. Bijna achttien en nog steeds zo’n puber. Gisteravond liep ze midden in een gesprek zomaar boos weg. Pas ver ná middernacht kwam ze huis en deed ze weer een beetje normaal, maar vanmorgen…’

    Ik wrijf over haar schouder, ze ontspant een beetje.

    ‘Wil je een kopje thee? ‘

    Ze kijkt me aan met glimmende ogen

    ‘Een kopje thee? Met iets lekkers?’

    Aha, haar man, bijna 20 jaar ouder, is weer eens gaan vissen. Esther maakt graag gebruik van zijn hobby om aan haar trekken te komen. En een goede buurman helpt daarbij, nietwaar.

    Voorlopig kwamen we niet toe aan thee. Nog voor de deur dicht was lagen onze ochtendjassen op de grond en knielde zij naakt voor me. Harde tepels streelden mijn dijen, haar ene hand kroelde rond mijn ballen terwijl de andere tergend langzaam mijn voorhuid op en neer rolde. Steeds als het topje van mijn eikel werd ontbloot gleed haar kattentongetje eroverheen. God, wat kan die vrouw pijpen, in no-time stond mijn vermoeide lid paraat. Met een forse ruk trok mijn voorhuid ver naar beneden en nam mijn harde erectie diep in haar klokkende keeltje. Met een zuigende plop trok je zich los. Keer op keer zoog ze me in zich, tot zelfs mijn ballen in haar gulzige mond verdwenen. Ik werd gek, probeerde me los te wringen, maar ze greep mijn billen en liet niet los tot ze voelde dat ik bijna ging spuiten. Ze liet ze me uit haar mond glijden, zette haar nagels in mijn tepels en lachte.
    ‘Nog niet mannetje’ en aan mijn tepels trok ze me de slaapkamer in.

    Ze zette mij op de zitbal vóór het bureau en ging er zelf bovenop zitten. Nog even kneep ze in mijn tepels voordat ze losliet, ik zoog mijn adem hard naar binnen.
    Langzaam spreidde ze haar benen, greep me bij mijn haar en trok mijn hoofd tussen haar dijen.
    ‘Likken tot ik druip.’
    Ik begon te likken, mijn tong draaide overuren op haar klitje. Mijn vingers schoven onder haar billen en met mijn duimen speelde ik over haar kutje. Toen haar lipjes zich openden liet ik mijn mijn kin ertussen draaien. Mijn tong voelde steeds dikker en ik kreeg kramp in mijn duimen. Gelukkig kwam ze snel heftig schokkend klaar en met een zucht liet ik mijn bovenlichaam op het bed achter mij vallen, mijn billen deinen zacht na op de zitbal.
    ‘Sorry, ik ben niet in topvorm, niet zo goed geslapen.’
    ‘Maar zo lig je perfect!’ juichte ze, stapte van het bureau af en kneep in mijn ballen. Kloppend kwam mijn pik weer omhoog. Ze draaide zich om, zette haar benen om de mijne en liet zich kreunend over mijn pik glijden.

    Ik kijk naar haar dansende krullen.
    ‘Billenkoek, hard’
    Met de vlakke hand haal ik uit: links, rechts, links, rechts.
    ‘Meer, harder.’
    Ze is niet meer te stuiten. Haar bounces worden trager, ze laat zich iedere keer loodzwaar omlaag ploffen. Dan grijpt ze me ongenadig in mijn ballen en trekt me met elke stuiter aan mijn scrotum omhoog.
    ‘Oh-wo’
    ‘Piep-piep’
    ‘Klets–klets’.
    Mijn afgeragde pik staat op ontploffen als ze met roodgloeiende billen trillend boven me gaat staan en haar sappen rijkelijk over mijn buik en benen laat lopen.
    Kreunend glijdt ze weer over mijn pik, sluit haar ogen en draait traag met haar heupen. Haar hele lijf begint te trillen, ze opent haar ogen, kijkt strak omhoog en komt kermend klaar. Ik sta nog steeds op springen…

    Later, bij de deur, verzucht ze:
    ‘Oh, wat had ik dit nodig. Soms voel ik me zo wanhopig. ’t Is mijn dochter weet je. Ik begrijp mijn meisje niet meer.
    Ze kwam gisteravond binnensluipen en weigerde te zeggen waar ze zo laat vandaan kwam.

    Meelevend knik ik en sluit de deur achter haar. Gelukkig heeft haar dochter niets gezegd. Vannacht ging die nog veel erger tekeer dan haar moeder.

    Een uur later gaat de bel. Zuchtend doe ik open. Een rijzige, grijzende vrouw in een zwart lederen outfit duwt me naar binnen en sluit de deur. Ze pakt mijn kin en draait mijn hoofd opzij en weer terug.

    ‘Dus jij bent de buurman die zich met mijn dochter en kleindochter vermaakt.

    Dat begrijp ik heel goed. Maar nu is het Mistress Granny’s beurt om haar generatiekloofje te laten verwennen.’

    Mer dank aan Liza Daen, Sandra van Es en Christy Sanders voor hun feedback.