Categorie: Zacht

  • Dijkval

    wwwopac.ashx

    ‘Ach, sommigen zijn wel lekker maar ik ben toch jóuw matroosje?’

    Je lach overbrugt de 4000 zeemijl tussen jouw piratenjagende fregat dat al maanden bij Somalië kruist en ons dijkhuisje in de storm.

    Onze skypjes werden steeds hitsiger. Het begon aan mij te knagen, zo’n schoonheid als jij tussen al die eenzame mannen. Ik vraag het je, lachend verjaag je het stormgedruis.

    Mijn matroosje. We praten, gniffelen, betasten onszelf terwijl we lieve woordjes fluisteren. Zoals altijd sluit jij af met ‘Liefje, je ligt altijd bij me’. Naakt zak ik achterover in de bank.

    Pling. Ik kijk op mijn mobiel, een fotobestand afkomstig van een onbekend nummer? Ik  frons en klik erop. Jij verschijnt tussen twee kerels met alleen je pet op.

    Mijn keel wordt dichtgeschroefd. Ik ren naar buiten, omhoog de storm in.

    Op de dijk waait mijn gedachte aan jou op als een zomerjurk.

    Je kijkt, wenkt me, terwijl je jouw jurk bedwingt. Uitdagend zwaai je met je ‘zit-gewoon-lekker’ Sloggi. Ik neem een duik, grijp je om je taille, vallend rollen we de dijk af. Beneden tussen het riet lig je halfnaakt op je rug, je zomerjurk om hoofd gewikkeld. Mijn handen glijden onder je billen, tillen jouw gulzige gleufje omhoog naar mijn  mond. Jouw handen glijden over je borsten, je tepels klem tussen je vingers. Likkend en zuigend hap ik toe, je adem stokt. Mijn duimen vinden strelend en trillend hun weg in jouw vochtig glanzende kutje tot je spetterend over mij klaarkomt.

    De regen slaat in mijn gezicht.

    Schreeuwend tegen de golven val ik op mijn knieën en verberg mijn hoofd in mijn handen. ‘Mijn matroosje’ huil ik met de wind.

    zeedijkman

    Dit was mijn bijdrage aan de vierde ronde van de EWA schrijfmarathon 2017.  Ik werd negende.
    De opdracht was: Kies een metafoor van een andere schrijver uit opdracht 1 en verwerk deze in een erotisch verhaal. Jij moet de precieze tekst van de andere schrijver overnemen, maar mag wel fouten verbeteren (spelling, grammatica, leestekens). Jij mag dus NIET de metafoor gebruiken die je zelf hebt geschreven!
    Het verhaal is maximaal 250 woorden, exclusief een titel van minimaal twee en maximaal vier woorden.
    De metafoor die ik heb gebruikt uit ronde 1 was nr. 25 van Peter Hartveld:
    De Gedachte.
    Op de dijk waait mijn gedachte aan jou op, als een zomerjurk. Je kijkt.
    Wenkt me, terwijl je jouw jurk bedwingt.
    De EWA-titel was ‘Op de Dijk’, omdat het minimaal uit twee woorden moest bestaan. Naar mijn mening dekt ‘Dijkval.’ de inhoud beter.
    Zoals altijd verwelkom ik opmerkingen en kritiek
    OLYMPUS DIGITAL CAMERA
    OLYMPUS DIGITAL CAMERA
  • Een ongelikte buur.

    womanizer-luchtdruk-vibrator-goud-zwart

    Nog iets pinniger klonken haar hoge hakken op de binnenplaats. Die nieuwe buurman stond weer in z’n volle twee meter op één hoog voor het raam naar haar te loeren.

    Even later draaide ze haar huisdeur op slot, liet zich op de bank onderuit zakken en schopte met een zucht haar schoenen uit. De koopavonden bij de Douglas zijn moor-dend.

    Naast haar op de bank lag het pakketje dat die ochtend was bezorgd: haar eigen verjaardagscadeau. De hele dag had ze de kriebels in haar lijf gevoeld, maar nu ze eindelijk tijd voor zichzelf had werd het ondraaglijk. Ze scheurde het pakketje open en keek met glanzende ogen naar de Womanizer . In één beweging schoof ze haar rok omhoog en haar panty en slipje naar beneden. Ze pakte de vibrator, spreidde haar vochtige lipjes, zette het zuigmondje op haar knopje en … Lome geilheid nam langzaam bezit van haar.

    Tot het keiharde geblèr uit de naastgelegen flat haar als een stomp in de maag raakte. Nekspieren verstijfden, hoofdpijn kroop onder haar schedel en even later zat ze totaal verkrampt rechtop.

    Alweer Hazes, om gek van te worden.

    Genoeg! Ze fatsoeneerde haar kleren en stampvoette op pantykousen naar de buurman.

    De Vlieger werd galmend onderbroken door de Big-Ben. Na wat gestommel zwaaide de deur open, de buurman torende boven haar uit, met natte ogen. Het verzengende vuur in haar ogen temperde tot een koesterende gloed.

    ‘Hey, je bent nog kleiner dan ik dacht.’

    ‘En jij nog groter.’

    ‘Ik ben René. Wil je iets drinken?’ Hij stak zijn hand uit.

    Ze stapte de smalle gang in, schudde zijn hand.

    ‘Moira.’ De deur viel dicht.

    Ze hielden elkaars hand vast, het schudden werd trager, stopte. Ze keek omhoog recht in zijn ogen. Tranen druppelden langs zijn wangen.

    ‘Mag ik je vasthouden, alsjeblieft, even stevig vasthouden?’

    Ze wilde knikken, maar hij wikkelde zijn armen al om haar heen. Vlak boven de vloer zweefde ze in zijn armen toen ze tussen haar borsten zijn opwinding voelde groeien. Diep in haar loeide gloeiende lust omhoog die haar naar adem deed happen. Kledingstukken vlogen door de kamer, razendsnel waren ze naakt. Hij zette haar op de aanrecht en posteerde zich vóór haar met zijn enorme zwaard in de aanslag

    Hazes kweelde net Zij gelooft in mij.

    Ze slikte.

    ‘Wees alsjeblieft voorzichtig met me?’

    Haar ogen schoten vuur toen hij zijn staalharde pik ongegeneerd in haar schede begroef.
    ‘Wat ben je toch een ongelikte buur.’ beet ze hem venijnig toe.
    Hij lachte en zette het op een pompen.
    ‘Wat ben je toch… Oooh, zó geil dit,’ kreunde ze.

    ‘Har-te-lijk ge-fe-li-ci-teerd’ declameerde hij al pompende.


    Voor de vierde ronde van de EWA-schrijfmarathon 2018 had ik nog een idee dat ik heb ik uitgewerkt tot dit korte verhaal.
    De opdracht was om een metafoor uit de eerste ronde van een andere schrijver te gebruiken.
    Om volledig te zijn, ik ben uitgegaan van de metafoor  van Thislexy :
    Duale zienswijze
    Haar ogen schoten vuur toen hij zijn staalharde pik ongegeneerd in haar schede begroef.
    “Wat ben je toch een ongelikte beer,” beet ze hem venijnig toe.
    Hij lachte en zette het op een pompen.
    “Wat ben je toch… Oooh, zó geil dit,” kreunde ze.
  • Betrouwbare weekenddienst

    weekenddienst1

    Alleen zijn strakke kontje steekt nu nog uit de meterkast, snel zet ik de router-adapter aan!
    “Sorry meneer, het is weer zo’n zaterdag, niks werkt, geen internet, niks.”
    “Geen probleem mevrouwtje, ik weet waar ik moet weze. Alles effe goed inplugguh en de boel resettuh, dan ken u weer fijn surfen.”
    “Ah, ja, goed inpluggen en fijn surfen.”
    “Zo, alles doet ’t weer. Wil u een factuur of liever …” hij grijnst.
    “In natura, zoals laatst?”
    Ik schuif mijn negligé omhoog en buig traag voorover. “Plug maar in …. Aaaah, zo diep.”
    “Dat komt ervan als je geen betrouwbare WiFi hebt” gromt hij, zalig surfend in mij.

     

    Dit was mijn bijdrage voor de tweede ronde van de EWA-schrijfmarathon 2017.
    De opdracht van deze ronde: Schrijf een erotische tekst van maximaal 100 woorden, waarvan 75 % dialoog en met de verplichte zin: “Dat komt ervan als je geen betrouwbare WiFi hebt”.
    Het heeft me aardig wat hoofdbrekens gekost om een afgerond verhaal (met een kleine twist)  binnen de kaders van de opdracht te schrijven. Ik ben daarom erg blij met mijn vijfde plaats in deze ronde.
    OLYMPUS DIGITAL CAMERA
    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

     

  • Verloren pennevrucht

    ( voor Fenne, mijn inspiratie)

    103

    Ik buig me over mijn schrift zoals ik me over jou boog.
    Liefkozend vouw ik het open, liefhebbend ontvouwde ik jou.
    Mijn ogen strelen de lijntjes, mijn tong proeft opnieuw jouw lippen.
    Jij bent het die mijn pen teder en diep laat doordringen.
    Ik schrijf mezelf in jou.
  • La Traviata.

     

    roodkoperennaald

    Bovenaan de trap staat Cathy op adembenemende roodkoperen Louboutins in een mint-groene robe die haar lichaam omvat als een handschoen. De hoge split onthult haar been tot de bovenrand van de stay-up nylon en haar rode krullen vallen langs de linkerschouder tot op haar borst. Met één hand op de balustrade kijkt ze uit over de Amstel. Ik hou me stevig vast aan de trapleuning, het programma in mijn hand ver kreukelt en rillingen dwarrelen langs mijn rug. Ik haal diep adem en ga verder omhoog tot ik één trede onder haar sta. Het zweet staat op mijn voorhoofd, ze is angstwekkend prachtig. Ze draait ze zich om.

    “Uw mantel hangt veilig in de garderobe mevrouw” zeg ik, gemaakt kalm.

    “Thomas, zeg maar Cathy” glimlacht ze en kust mijn lippen! Ik sta verbijsterd.

    De gong gaat, ze legt haar hand op mijn onderarm en neemt me mee naar de theaterzaal.

    Wat doe ik hier met zeg-maar-Cathy, de directiesecretaresse? Iedereen op kantoor is pagus van haar. Zuur gezicht, vlammend rode knot, strikt mantelpak, ík keek haar nooit rechtstreeks aan. Tot wij tweeën bij een teambuilding overbleven. De vraag Wat weet niemand van je? beantwoordde ze met de wijsvinger op haar lippen “Als ik echt uitga draag ik geen slipje”. Zij knipoogde, ik bloosde. Echt uitgaan is voor haar opera en voor ik het wist had ik haar uitgenodigd om naar de Stopera te gaan. Wat heeft me in godsnaam bezield?

    Onze zitplaatsen zijn op de achterste rij, weggestopt aan de zijkant. Ze kijkt me aan en trekt een wenkbrauw op. Verontschuldigend stamel ik wat, kijk strak naar beneden, staar naar haar hooggehakte voeten. Ze zucht en ik zie dat ze gaat zitten. Mijn blik glijden omhoog, ze schudt misprijzend haar hoofd.

    Na de pauze, waarin ze me voor de champagne beloonde met kneepje in mijn wang, komt ze steeds meer tegen mij aan leunen.

    “Zo zie ik tenminste nog iets van wat er gebeurt.”

    Als het drama zich ontvouwt, ademt ze dieper en leunt steeds zwaarder. Ik kan alleen maar staren naar de openvallende split die steeds meer van haar dij onthult.

    “Ah ah, niet gluren“

    Door de tik op mijn pols valt mijn programma. Ik buig voorover, pak het op, kijk haar aan en streel welbewust haar kuit. Glimlachend slaat ze haar nagels in mijn knie, grijpt mijn oor en trekt mij overeind, fluisterend: “ Gevaarlijk Tommie …” Ze likt mijn oorlel. Ik verstar, haar glimlach wordt breder.

    Addio del passato  begint. Met een ingehouden kreun flipt Cathy een stiletto uit en fluistert: “Jij de andere”. Ik kniel, bevrijd haar voet en begin deze te kneden. Zuchtend leunt ze achterover en zet haar andere voet in mijn kruis, op mijn erectie. Mijn adem stokt. Met korte veegjes streel ik vanaf haar voet, steeds iets hoger over de gladde nylon langs de binnenkant van haar been. Bij haar knie gekomen, glijdt ze iets onderuit. Nog hoger ga ik, tot over de kanten bovenrand van haar hold-up. Ik aarzel, stop, als mijn vingertoppen haar naakte huid voelen. Ze grijpt in mijn haar, de vlinders in mijn buik worden wild. Mijn vingers gaan hoger, ze slippen over haar zoete vocht…

    Hard trekt ze mijn hoofd achterover, ik onderdruk een kreet.

    “Zit Tommie. Later, misschien.”

    Als ik na het slotapplaus haar stiletto’s vastgesp en schor zeg “Alstublieft Cathy”dwingt ze met één nagel onder mijn kin mijn hoofd omhoog.
    Ze schudt haar hoofd, glimlacht en zegt:

    “Cathy? Tommie toch. Voor jou Meesteres.”

     

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

     

    Dit was mijn inzending voor de vierde ronde.  De opdracht was om in 300 woorden een erotisch verhaal te schrijven rondom het thema ‘naaldhakken’. Ik werd in deze ronde tweede. Alle lezers en stemmers bedankt!

    Inmiddels heb ik de 300 woorden uitgebreid tot ruim 500 en er komt nog een vervolg … als ik iets ruimer in mijn schrijftijd zit.

  • Mood Ring (English)

     

    new-england0858

    Grey

    I’m glad my husband’s BMW6series has darkened windows in the back. I take a deep breath, ring the doorbell, hurry to the backseat and gaze at your front door. Finally it opens. You take two steps look around and shrug. I can’t breathe. I see how resilient you walk, your youthful appearance and the intensity in your eyes. My face starts glowing and I feel shivers covering my body and  wavelets running through my abdomen. My sensual pearl tingles. Involuntarily, I tilt my pelvis and spread my knees, but as soon as I realize it my body cramps. Softly  I whisper “Never …  sometime will never be”. Tears run down my heated face. You spot the Christmas present hanging from your doorknob, look around again and tear away the paper. When you open my wedding-ring box and take out the ‘mood-ring’ it is grey. You fall apart, aging 20 years in one second. You too can’t hold back your tears. Less than ten feet apart we mourn in solitude of what never has been.

     

    Green

    Actually I didn’t want to join the reunion of the Seaside High school. I had nothing in common with those people I didn’t speak to or saw in the past 25 years. Besides, I had loads of work to do as solicitor. Two inheritance cases, a nasty divorce and a complex property transfer. Not to mention my voluntary work for the Presbyterian community at the immigrants care. However, my assistant called off the divorce-meeting, so I had a couple of hours to spare. Sighing I checked my make-up and drove to the diner. Everybody was already there, talking about the old days and boasting how well they did.

    A soft touch, your hand on my shoulder.

    “Eve, would you care to dance with me?”

    “Rudolf? What are you doing here? Surely you didn’t attend the ‘Seesight’?

    “As a matter of fact I did, I had classes in the old building while you…”

    Unbelievable, you looked the same! More masculine, intense, but as youthful and sparkling as 25 years ago. The love of my youth, my ballroom dancing partner. I blushed spontaneously. So often I abused the electric toothbrush with you in mind! You asked what I wanted to drink and in a few moments we leaned on a table and talked about our work (you are a music director), our marriage (both in a rippling wedlock), well, just about everything. I felt the warmth of your presence, your attention invading my body. Delightful.

    And then you said: ”To be honest Eve, the reason why I came was my silent wish to see you. As a boy I was too shy to tell, but, I was deeply in love with you. To dance a rumba with you was the highlight of the week, Rudolf-fine”.

    I could hardly swallow and looked down. I whispered: “Rudolf-fine … I also was deeply in love with you.” I looked up, right into your eyes. I was lost, the earth dropped beneath my feet, everything twirled around me. You picked me up and carried me to a bench outside.

    Gently you laid me down and held out a glass of water, letting me drink sip by sip. I was the shy, seventeen year old girl again and so in love.

    “How are you feeling?”

    “Well, fine, I just didn’t have lunch, too busy.”

    “Please, take good care of yourself,” you said smiling.

    “Let’s have lunch together next Friday, I’ll pick you up at your office say, 1 P.M.?”

    “No, maybe, well, yes,” I mumbled.

    You bent over me and we kissed, our lips barely touched but I was nothing but lips, my lips on yours.

    “I’m sorry, I’ll have to go, there’s an orchestra waiting for me.”

    You walked away, almost danced, made one-and-a–half turn, rushed back, put something in my hand and closed my fingers around it.

    “A little something for you, it was gathering dust in my cupboard for the last twenty-five years or so,” and you danced away…

    In my hand a mood-ring decorated with dolphins. Slowly it turned green.

    03e68-mood-ringPurple

    The next week I was out of sorts. I was cooking and the food burned. Stupid mistakes at the office (I’m glad my assistant is very capable) and my husband wondered where I was with my head. On and on I lingered at the image of your resilient pace, your exciting body and your piercing eyes.

    The Philippinian woman I spoke with to improve her English instantly knew:

    “You love, I see It.”

    ”You are in love, I can see,” I repeated automatic.

    “Not me, you!” she laughed.

    I kept your ring on a chain under my clothes. Pink when I was desperate, yellow when I was restless, green of love when I dwelled in the past and purple of passion when I thought of next Friday.

    One o’clock I stepped out my office into a cold drizzle.  You swiftly walked around your car and opened the door. Barely I managed not to faint again. “Good afternoon my lady!” I sat down as elegantly as possible. You started the car and caressed my neck, cuddled my curls at the back of my head, pulled my face towards yours and kissed me.

    My knees weakened purple passion came over me. It rolled from my toes to my head and nestled in my pelvis. I opened my lips…

    We didn’t have lunch. We took a trip down memory lane, drove along the familiar spots of our youth. The old high school, our parental homes, the ballroom-dancehall and finally to the place of our lonesome adolescent consolation, the natural bench-like rocks at the coast where we, not knowing of each other, stared out over the restless sea. We walked hand in hand. It was December the 20th, cold and wet but still, leaning backwards on the bench, I opened my coat and unbuttoned my blouse. As you kissed me, your hands slipped under my bra and you carefully cupped my breasts, swiftly more eager. Your exploring tongue cherished my nipples; teased them with your teeth. My lust turned deep-purple. Your hands slipped under my blouse; dwelled over my naked skin. You kneaded my waist, my buttocks, my belly. Each squeeze sparkled over my skin, through my throbbing pearl into my burning cunt where electricity accumulated. You forced your leg between mine, the touch of your thigh against my high-tension cavern unleashed a vast bolt of lightning which struck deep in me and made me come… and again. I couldn’t stop shaking.

    In a hoarse voice you said: “Let’s go to my place.”

    I nodded speechless and within ten minutes we sat on your bed. Lovingly you started to undress me but I couldn’t let you, we are both married.

    I can’t!

     

    White

    I snatched my clothes and fled down the stairs. Wavering, I walked home, the cold wind howled through my open coat, through my body. At home I crawled in bed, whimpering. For five days I stayed there, exhausted.
    This morning I finally got up, wrapped your ring in Christmas paper and drove to your house.

    You turn around and slowly stumble inside.

    The rearview mirror shows my face with carefully applied make-up, run-down mascara and behind my eyes the white frozen desert within.

     

    WickedWednesday

    Another story you can find HERE

  • Mood Ring

    zuiderzeerdijk

    Grijs

    Gelukkig heeft de BMW 6-serie van mijn man achterin verduisterde ramen. Ik bel aan, ga snel op de achterbank zitten en kijk naar jouw voordeur. Eindelijk gaat de deur open, je doet twee passen op straat, kijkt naar rechts en naar links en haalt je schouders op. Ademloos kijk ik naar de souplesse waarmee je beweegt, je jeugdige lijf en je intense blik. Mijn gezicht gaat gloeien, kriebels overal, ik voel fijne schokjes door mijn onderbuik, mijn klitje tintelt. Onbewust duw ik mijn bekken naar voren en vallen mijn knieën open maar zodra ik dat besef, verkramp ik. Zachtjes fluister ik “Nooit meer, nooit meer ooit.” Tranen lopen langs mijn hete wangen. Als je het kerstpakketje aan de deurknop ziet hangen, kijk je nog een keer om je heen voordat je het eraf haalt. Je scheurt het papier eraf, klikt het doosje van mijn trouwring open en pakt de ‘mood ring’ eruit.
    De ring is grijs.
    Je verslapt, wordt in één tel twintig jaar ouder en ook jij kan je tranen niet binnenhouden. Minder dan vijf meter van elkaar treuren wij eenzaam om wat nooit is geweest.

     

    Groen.

    Eigenlijk had ik helemaal geen zin in de reünie van het ‘Christelijk Lyceum Polderlant’. Wat moest ik met al die mensen die ik vijfentwintig jaar niet heb gezien en gehoord. Bovendien had ik het te druk met mijn notariswerk. Er lagen twee erfenissen, een (v)echtscheiding en een woningtransport op mij te wachten en dan nog mijn vrijwilligerswerk vanuit de Evangelische Gemeente bij het AZC. Tot mijn secretaresse meldde dat de bespreking van de echtscheiding niet doorging en ik zomaar twee uur over had. Met een zucht werkte ik mijn make-up bij en liep de twee straten naar café ‘Het Poortje’ waar iedereen al druk bezig was om herinneringen op te halen.

    Een lichte aanraking, jouw hand voorzichtig op mijn bovenarm.
    “Eva? Mag ik deze dans van jou?”
    “Dolf? Hoe kom jij hier? Jij zat toch niet op het Polderlant?”
    “Jazeker, op de dependance …”

    Ongelooflijk, je zag er nog hetzelfde uit! Mannelijker, intenser, maar even jeugdig en sprankelend. De liefde van mijn jeugd, mijn danspartner. Ik moest zo blozen. Hoe vaak ik niet met jou in gedachten de elektrische tandenborstel heb misbruikt! Je vroeg wat ik wilde drinken en even later hingen we samen tegen een tafeltje en spraken over ons werk (jij koordirigent), over onze relaties (allebei kabbelend getrouwd), nou ja, over van alles. Ik voelde de warmte van jouw aandacht in mijn lichaam vloeien. Heerlijk.

    Tot je zei: “Weet je Eva, ik ben vandaag vooral hier gekomen in de hoop om jou te zien. Ik was vroeger veel te bleu om het te zeggen, maar eigenlijk was ik in stilte vreselijk verliefd op jou. De rumba met jou in mijn armen was het hoogtepunt van de week, dolfijn.” Ik slikte moeizaam en keek naar de grond. Zacht fluisterde ik “Dolf-fijn . . . Ik was ook vreselijk verliefd op jou.” Langzaam keek ik omhoog, je ving mijn blik.

    Ik was verloren, de grond viel weg onder mijn voeten, alles draaide, ik voelde dat je me optilde en naar het koele terras droeg, jouw sterke armen om mij heen. Je legde me voorzichtig op de schommelbank, schonk een glas water in, ondersteunde me en liet mij slokje voor slokje drinken. Ik werd weer dat verlegen, verliefde meisje van zeventien. Je kuste mij zacht op mijn voorhoofd, mijn wang.
    “Gaat het weer een beetje?”
    “Ja hoor,” zei ik, “gewoon niet gegeten, te druk gehad.”
    “Je moet wel goed voor jezelf zorgen hoor.” lachte je naar me.
    “Weet je wat, volgende week vrijdag gaan we lunchen. Ik haal je om half één op bij je werk”
    “Nee, ja, goed.” sputterde ik zacht tegen.

    Je stond op en kuste me, onze lippen raakten elkaar nauwelijks, maar ik was alleen maar lippen, mijn lippen op de jouwe.

    “Ik moet nu echt gaan, er wacht een koor op me.”

    Bijna dansend liep je weg, maakte anderhalve draai, kwam weer terug, stopte iets in mijn hand en vouwde mijn vingers eroverheen.

    “Hier, een aardigheidje, heb ik pas 25 jaar in de kast liggen …” en weg was je. In mijn hand een ‘mood ring’ met dolfijntjes. De ring werd langzaam groen.

    03e68-mood-ring

    Diep paars

    Ik was de hele week van de leg. Aangebrand eten, domme fouten op kantoor (gelukkig een geweldige secretaresse) en mijn man die vroeg waar ik toch met mijn hoofd zat. Steeds weer dwaalden mijn gedachten af naar jouw veerkrachtige tred, je lekkere lijf, je heldere ogen.

    De Somalische waarmee ik Nederlands spreek op het AZC had het gelijk door.
    “Jij verliefd, ik zie.”“Jij bent verliefd, ik zie het” herhaalde ik automatisch.
    “Niet ik, jij!” lachte ze schaterend.
    Ik droeg je ring aan een ketting om mijn hals, verborgen onder mijn kleding. Roze als ik wanhopig was (wat moet ik nu?), beige als ik rusteloos was, liefdesgroen als ik in het verleden dwaalde en paars van passie als ik aan vrijdag dacht. Om half één liep ik de koude, miezerige regen in. Je liep om de auto heen en deed het portier voor mij open. Ik hield me groot maar stond op het punt om weer onderuit te gaan.

    “Goedemiddag mevrouw!” Ik ging zo elegant mogelijk zitten. Je startte de auto, streelde mijn hals, kroelde door de krulletjes in mijn nek, bracht mijn gezicht naar je toe en kuste me. Ik voelde me week worden, een paarse passie overspoelde me van mijn tenen tot mijn kruin en balde zich samen in mijn zinderende onderlichaam. Hongerig opende ik mijn lippen.

    Van lunchen kwam het niet, we reden langs de plaatsen die onze jeugd markeerden. Van het schoolgebouw, onze ouderlijke huizen en de danszaal naar de plek van eenzame pubertroost, de Zuiderzeedijk, waar we vroeger, onwetend van elkaar, over het water staarden. Hand in hand liepen we over de dijk tot we bij een bankje kwamen. Ik leunde tegen de bank, jij stond vóór me, jouw handen lagen op mijn schouders. Het was 20 december, bitter koud maar toch, opende ik mijn winterjas en knoopte mijn blouse los. Je kuste mij intens en omvatte mijn warme borsten met je koude handen. eerst voorzichtig maar steeds gretiger. Je verkende mijn tepels teder met je tong en prikkelend met je tanden. De lust in mij werd diep paars. Je handen gleden verder onder mijn blouse, over mijn naakte huid, je kneedde mijn taille, mijn billen, mijn buik. Ieder kneepje flitste vonkend over mijn huid, door mijn kloppende parel naar mijn gloeiende poesje, maakte dat de spanning steeds hoger opliep. Jouw knie dwong mijn benen uit elkaar. Je dij streelde langs mijn hunkerende kutje en ontketende een bliksem die diep in mij omhoog sloeg en mij schokkend liet komen… en nog eens.

    Schor zei je “We gaan naar mijn huis.” Ik knikte sprakeloos en tien minuten later zaten we op jouw bed. Je begon me langzaam uit te kleden, met liefhebbende gebaren, elk stukje huid kussend dat je ontblootte. Ik verstijfde, voelde me bekeken door God en de wereld. We zijn allebei gebonden, dit mag niet.

    Ik kan het niet!

     

    Wit 

    Ik griste mijn kleren bij elkaar en stortte mezelf de trap af. Wankelend liep ik naar huis, de kille wind huilde door mijn openstaande winterjas, door mijn lijf. Thuis kroop ik jankend in bed, van binnen gesloopt. Vijf dagen heb ik uitgeput op bed gelegen.
    Vanmorgen stond ik op, heb jouw ring in zorgvuldig met kerstpapier ingepakt en ben naar je huis gereden.

    Je draait je om en sloft door de deur.

    In de achteruitkijkspiegel zie ik mijn zorgvuldig opgemaakte gezicht met de doorgelopen mascara en in mijn ogen de ijswitte, lege woestenij van binnen

     

    EroScripta-Banner-1-groot1

  • Rigoureuze maatregelen

     Op de loods staat ‘Eroticashop’. Sinds mijn man hier werkt raakt hij me nauwelijks nog aan. ’s Avonds rolt hij doodmoe in bed en ’s ochtends is hij zo weer verdwenen.

    Tijd voor rigoureuze maatregelen!
     
    Zweet loopt  parelend tussen mijn borsten als ik de buitentrap op snel naar de managers-office. Zacht open ik de deur; hij is er niet. Ik loop naar het eenzijdige spiegelglasraam, mijn jas glijdt van mijn schouders. Behalve mijn pumps en hold-up nylons ben ik naakt.
    Ik kijk door het raam, in de loods kijkt een jonge vrouw zoekend in het rond.

    Lily staarde naar de kapotte verpakking. “Toppertje”. Het nieuwste seksspeeltje van
    de  Eroticashop. Een pallet vol heerlijkheden, waarvan één doos beschadigd. Ze was
    alleen in de loods, zou ze?
    Hell ja, waarom niet, dit ding werd toch weggegooid. Met een vloeiende beweging viel
    haar slipje om haar enkels en het ministaafje verdween tussen haar benen, op zoek
    naar zijn doel. Ze kreunde opgewonden, dit was lekker en precies wat ze nodig had,
    een snel en bruisend orgasme.
    Een gang verder stond haar baas en grijnsde. Die doos openscheuren was een briljant
    idee. Dat “Toppertje” zou ongetwijfeld een winstgevende topper worden.

     
    Beneden mij zie ik de prachtige blondine met een been op de stellingkast, haar rok opgeschort, heftig schokkend klaarkomen! Onwillekeurig streel ik mijn linkerborst en glijdt mijn andere hand naar beneden, duim op mijn parel, twee vingers flitsend tussen mijn smachtende natte lipjes. Hitte slaat me uit, mijn adem stokt, ik kreun, sidder.
    Wat?! Ik zie mijn man met zijn gezwollen geslacht in zijn hand voor gaan haar staan, ze knielt gewillig. Mijn druipende vinger drukt op de intercom:
    “Klootzak-ak-ak-ak” weergalmt het.
    Dit  is mijn voyeurs-verhaal bij de EWA-Marathon 2016 #3.  Het is geschreven in relatie met de masturbatie-scène van Christie Sanders aan de EWA-Marathon 2016 #2. Haar verhaal is ingevoegd in mijn verhaal. Wil je meer van haar lezen?  Ga  dan naar http://www.christy-schrijft.nl/ .
    De opdracht had een limiet van 150 woorden, de tekst hier is aangepast en telt 165 woorden.
  • Reünie.

    Huid aan huid verklonken, golvend, jij om mij, ik in jou

    “Lief?”

    Je kijkt me aan en ik word even zeventien
    Een jongen, de rumba met jou, altijd verliefd, altijd wachtend

    Veertig jaar een smachtende herinnering, tot nu
    Samen lopen, vanzelfsprekend lopen we zwevend samen

    Eerste kus, jouw kus, onze lippen verrukt, versmeltend
    Een en al totaal kus, rust, lust, verlangen
    Samen beminnen, avontuurlijk beminnen we samen vertrouwd

    Een geschenk, jouw geschenk, onszelf aan elkaar
    Ik kijk en zie jouw jaren smelten, jij zeventien, betoverend zeventien, even
    Samen komend komen we samen

    Ik kijk en zie jou, voor mij altijd even zeventien

  • De Sprinter (100 woorden)

    Punctuele conductrice krijgt straf…



    Het ging, tot Weesp. Daarna hield ik het niet meer. Inwendig kreunend mijn bekkenbodemspieren weer aanspanden en dan maar mijn kruis in een leuning duwen. Eindpunt Oostvaarders strompelde ik de stuurcabine in.

    “Twee minuten Hoofdconducteurtje !”
    De machinist springt eruit, op weg naar de andere kant van de sprinter.
    Ik  begin hysterisch te lachen,
    Vanmorgen zei Mijnheer “Dragen!  Tot vanavond.”
    Inner-Goddess-Balls, ik kan niet meer!  Ze moeten eruit, ik moet klaarkomen.
    Uniformbroek op mijn knieën, paars vibravriendje, aaaah, op mijn klit die opgetogen gaat kloppen.Ik pak de ring tussen mijn natte lipjes, verkrampte spieren wijken. Balletje één glipt eruit . . . balletje twee, jaaaaa ! Grommend kom ik eindelijk.
    Ik haal diep adem, vanavond straf van Mijnheer . . .
    Snel, vertreksignaal blazen!

    Dit is mijn (aangepaste) bijdrage voor opdracht 2 van de schrijfmarathon 2016:

    Schrijf een korte masturbatiescène van maximaal 100 woorden, waarbij een seksspeeltje gebruikt wordt om klaar te komen.